Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

donderdag 20 december 2012

Verwachting..!


`Het volk dat in duisternis wandelt zal een groot licht zien. Zij die wonen in het land van de schaduw van de dood, over hen zal een licht schijnen´. Jesaja 9:1

Als dat geen verwachting is! Wow, wat een belofte! We lezen aan tafel met elkaar de ´Jesse Tree Advent Celebration`. Elke avond , beginnend in Genesis, lezen we van de beloften  van de komende Messias. En hangen we een kaartje met een afbeelding behorend bij het bijbelgedeelte in de Jesse Tree. Zo leven we deze adventsweken -de eerste keer in Afrika- naar het komende Kerstfeest toe. 








Er is hier bijna niets dat erop wijst dat het bijna kerst is. Geen donkere dagen voor kerst. Geen uitgebreide folders van supermarkten door de bus. Geen kerstversiering overal. Geen concerten.
Maar wijst dat wel op kerst? We linken het wel vaak aan kerst, maar in de bijbel lezen we vanavond iets anders. ' Het volk dat in duisternis wandelt zal een groot licht zien' Dat wijst op kerst!!
Kijken we om ons heen dan zien we vaak nog zoveel duisternis. Geen donkere dagen voor kerst, maar duisternis in mensenlevens. Gebrokenheid in relaties, diepe armoede met alle gevolgen van dien, geestelijke donkerheid en angst.. Is dat advent?

We lezen verder in vers 5 ' Want een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven, en de heerschappij rust op Zijn schouder'. Ja, toch advent! Want dat Kind is al voor ons geboren! We hoeven niet meer op Zijn komst te wachten. Hij is er al- God met ons- en heeft alles vervuld waar wij nu over lezen.
Licht in de duisternis. Dan mogen we verwachting hebben midden in de donkere dagen voor Kerst en kijken we met elkaar uit naar Zijn Komst. 

En lezen we verder in vers 6 ' Aan de uitbreiding van deze heerschappij en aan de vrede zal geen einde komen...' Weer zo'n belofte waar je toch blij van wordt?!






Wat de mensen hier doen nu deze adventsweken?
Hun stukjes land bewerken en zaaien. De verwachte regens -the  promising rains- zijn gevallen.   Toepasselijke naam deze tijd. En we bidden met elkaar om nog meer regens, zodat het zal gaan groeien en ze zullen kunnen oogsten op de juiste tijd. Verwachting..!





En we bidden om de beloofde zegen -the promising rains- van de Heilige Geest .
Verwachting dat het volk dat in duisternis wandelt een groot Licht zal zien.

'Want een Kind is ons geboren en een Zoon is ons gegeven!'


dinsdag 11 december 2012

Alle gekheid op een stokje

´wat is dat toch waar die jongens langs de kant van de weg mee staan te zwaaien?
We zijn op weg naar de hoofdstad Lilongwe als we jongens met ´iets´ op een stok zien zwaaien.  ´Het zijn half afgekloven muizen op een stokje´ antwoord ik. De kinderen geloven er niets van.


Later in het guesthouse vinden we een kookboek uit Malawi. Erg leuk om allerlei lokale gerechten hierin te lezen. En ja hoor, we vinden ook het recept voor geroosterde muizen op een stokje...



Nee, we hebben het niet geprobeerd ... we moesten nog rijden!
Er stonden nog meer lekkernijen in die we voor een volgende keer bewaren! De Romeinen hebben ons zoveel goeds gebracht, dus waarom zouden we niet van hen leren om muizen op het menu te zetten?! (lees hieronder en overtuig jezelf...)



zaterdag 1 december 2012

Levende stenen onder een mangoboom

Om 6 uur ´s ochtends sta ik met draaiende motor voor het huis van mijn directeur, ds. Mulagha. Hij en de voorzitter van de werkgroep, ds. Nkhonjera gaan met mij mee naar Livingstonia, een van de oudste missieposten van Malawi.
Voor we vertrekken gaan we in gebed en vragen om ´traveling mercies´. De drie wrakken van gecrashte vrachtwagens in de bergpas waar we over moeten spreken wat dat betreft boekdelen.

We besluiten om op de heenweg de ´achterdeur´ van Livingstonia te nemen. Een rit die ons off-the-road naar het bergplateau van Livingstonia brengt. Schitterende vergezichten en pittoreske dorpjes krijgen we onderweg voorgeschoteld. Ondertussen krijg ik een lesje kerkgeschiedenis van mijn reisgenoten die bij elk dorpje dat we passeren wel een verhaal hebben.

´Als je hier zou stoppen en dat dorpje daar op die berghelling zou bezoeken dan tref je niemand aan.´ ´Hoezo?´ vraag ik. ´Omdat die mensen nogal schuw zijn, ze hebben het niet zo op vreemdelingen. Als ze mensen zien komen klimmen ze in de bomen of verschuilen zich in het bos´ ´Wat maakt hen dan zo bang?´ probeer ik door te vragen. ´Dit gebied staat bekend om de magie en verering van geesten van  voorouders enzo.´ 
We hebben het over een moeilijk toegankelijk dunbevolkt gebied waar onze kerk, Church of Central Africa Prebyterian, een paar preekplaatsen heeft. Jullie zullen begrijpen dat er gebed nodig is voor de evangelisten die hier werkzaam zijn. Dat er een doorbraak mag plaatsvinden van het Licht van God in de duisternis van dat gebied. Dat het daar ook Kerstfeest zal worden!


Uitzicht op Livingstonia Plateau

Uiteindelijk komen we op Livingstonia aan. Naar goede gewoonte rijden we gelijk door naar de pastorie. Buiten op de veranda staren de predikant en scriba van de missiepost ons met verbaasde blikken aan.
´Natuurlijk heel aardig dat jullie ons komen ophalen, we hadden sowieso nog geen vervoer, maar de vergadering hebben we voor de handigheid in een kerkje beneden aan de berg bij het meer gepland. De meeste deelnemers komen uit het dal bij de kust..... vandaar dat we de locatie nog even gewijzigd hebben. .. o, jullie wisten dit niet?´

Wij rijden nu met een auto vol mensen aan de andere kant van de berg 21 haarspeldbochten naar beneden. Een fantastische afdaling over een rotsachtige weggetje. Beneden bij het meer aangekomen vinden we de andere deelnemers naast een kerkje onder een mangoboom.





2 deelnemers hadden 4 uur gereisd...en daar rijden geen auto´s, dus lopend!

Ik presenteer de training die we Living Stones hebben genoemd, met een verwijzing naar 1 Petrus 2 en met een knipoog naar de missiepost Livingstonia en de eerste zendeling dr. Livingstone.


Levende Stenen onder een mangoboom

In deze en twee andere gemeenten zullen we de training uitproberen en op de voet volgen. Om daarna in alle gemeenten de ouderlingen en diakenen toe te kunnen rusten.
Zo willen we ze helpen om een preek voor te bereiden,  hoe ze leiding kunnen geven aan hun kerk, pastorale vaardigheden aanleren, praktische handreiking doen om te evangeliseren, jong-gelovigen te discipelen,  etc.

Na de Kerst hopen we de training af te hebben en te vertalen in de lokale taal. Wij zijn erg benieuwd  hoe deze training  vorm zal krijgen in de gemeenten!


woensdag 14 november 2012

Ik woon in Malawi en zit in de klas met...

....Meer dan honderd andere kinderen...

Een paar weken geleden bezocht ik samen met twee anderen  een andere school voor blinde en slechtziende kinderen. We reden zo´n 2,5 uur, een prachtige rit in het afgelegen noorden van Malawi.
Bij aankomst volgde een hartelijk ontvangst compleet met maaltijd. Ze weten hier wel wat gastvrijheid is!
Een klein, redelijk nieuw centrum met gedreven teachers. Omdat het afgelegen is, worden hier bijv. geen oogmetingen gedaan. Verder is er zonnebrandcrème voor de albinokinderen nodig. Een nuttig bezoek dus. De kinderen krijgen apart les in braille en zitten voor de rest tussen de kinderen van de gewone basisschool. Geïntegreerd onderwijs dus! Alleen...dan wel met soms honderdtwintig kinderen in 1 klas........




....Vijfentwintig kinderen uit groep 1 en 2 

Lucas gaat sinds kort ook naar school. Een Malawiaanse privéschool  Het grote voordeel daarvan is dat de klassen niet te groot zijn. En als je hier naar school gaat betekent dat ook dat je een uniform aan moet.
Dus ga ik met Lucas langs de kleermaakster op de markt! Een gele blouse aan laten meten, de groene broek en zwarte schoenen hebben we ook aangeschaft. Dan nog eens twee schriften kopen, een voor op school en een voor het huiswerk. Ja, ook als je nog 3 of 4 bent...


 De school begint ´s morgens om 7 uur met z´n allen op het plein, de zogenaamde assembly. Vervolgens marcheren ze per klas hun lokaal in. En dan begint het. In het engels worden het ABC, de getallen enz. met de hele klas opgedreund. Met een onvervalst Afrikaans accent doet Lucas mee.

  
En dan is er ook altijd nog tijd om te spelen. Dat is wel wat anders dan de Nederlandse kleuterschool. Geen poppenhoek, knutselhoek, keukentje, prentenboeken, maar buiten wel heel veel zand.
Lucas heeft het goed naar z´n zin en speelt graag met z´n vriendjes op school.



....M´n broer of zus

Neelke en Aron gaan meestal samen naar school, in het huisje van juf Rianne. Thomas vd Boogaart komt ook een aantal keer. Heel knus en soms natuurlijk ook wel stil zonder alle klasgenootjes die ze in NL hadden. Het was altijd erg gezellig met juf Rianne. Veel zingen, knutselen, voorlezen.  En alle tijd om uitleg te krijgen als je het even niet snapt..




 Laatst hadden we nog een schoolreisje naar Mzuzu, lekker een ijsje halen en op bezoek bij de frisdrankenfabriek waar onze buurman werkt. De andere kinderen mochten ook mee.




Juf Rianne is helaas vorige week weer terug naar Nederland gevlogen na
 10 fijne maanden. Omdat haar moeder ziek is, is ze eerder terug gegaan. Nu mag ik als moeder lesgeven. Natuurlijk hopen we dat er snel een andere juf komt...

dinsdag 16 oktober 2012

´...dat heb jij voor Mij gedaan...´

Je kent misschien dit lied wel; ´...Ik was hongerig en jij gaf Mij te eten...´ (math. 25:31-46)
Het gaat over mensen die honger en dorst hebben, gevangen zijn, die ziek zijn, armen die geen geld voor goede kleren hebben, asielzoekers. De mensen aan de onderkant van de samenleving, die in deze wereld geen stem hebben, niet meetellen.

Maar God hoort hun stem, hun smekingen en ziet het verdriet. Het is de vraag of wij dat ook zien ..... en er iets mee doen.

Elke dag opnieuw liggen de woorden van dit lied hier bijna letterlijk op de stoep of komt voorbij op straat. Wat doet armoede en gebrokenheid met mensen? En wat doet rijkdom en voorspoed met je?




Zomaar een paar voorbeelden.
Vanmorgen om 6 uur deden we de gordijnen open en zagen een vrouw bij het hek zitten. We hebben even gewacht totdat onze tuinman er ook was, die goed Engels spreekt. Ons Tumbuka is nog niet zo goed om een heel gesprek te voeren. De vrouw vroeg geld om met haar tweeling die ziek was naar het ziekenhuis te kunnen en om medicijnen te kopen voor haar man die allemaal open wonden heeft.

Gisteren werden we gebeld of we een jongen die helemaal doorgedraaid was naar een psychiatrisch ziekenhuis in de stad wilden brengen. Hij was daar weggelopen en nam zijn medicijnen niet meer in, met als gevolg dat hij zich van alles verbeeldde. Hij dacht dat hij wel bij zijn vriend (met vrouw en 2 kinderen) in het 1 kamer appartement kon wonen. Ook zou hij de nieuwe president worden en zijn vriend kon dan zijn chauffeur en bodyguard worden. Na verschillende pogingen is het dan toch gelukt om hem op te laten nemen. Hij rende telkens weg. Als we hem al in de auto kregen sprong hij net voor het ziekenhuis uit de auto en nam een taxi en was dan weer een poosje onvindbaar. Uiteindelijk hebben we hem met hulp van twee agenten in het ziekenhuis gekregen. De intake duurde 4 uur en eerlijk gezegd had ik het wel een beetje gehad. Ik vond ook dat ik mijn tijd wel beter kon gebruiken. De jongen ging steeds drukker praten tot hij kalmerende medicatie kreeg. Hij gaf aan zich gevangen te voelen in zijn eigen lichaam, voelde zich door alles en iedereen opgejaagd. Toen we afscheid namen liep hij rustig naar zijn kamer en riep ons nog na; ´now I am at my place my friend´. In de hal van het ziekenhuis staat een prachtig houtsnijwerk met een afbeelding van de barmhartige Samaritaan. Daarbij stond de treffende tekst gegraveerd uit Mattheus 25 vers 40; die mijn dag weer helemaal goed maakte. ´..Truly, I say to you, as you did it to one of the least of these my brothers, you did it to me..´


Toen Ik ziek was ben jij mij komen helpen

Ik was gevangen jij ging niet bij Mij vandaan

En wat je ooit gedaan hebt aan de minste van Mijn broeders
Zegt Jezus
Dat heb jij aan Mij gedaan


Bijna elke dag staan er wel mensen op de veranda te wachten, kloppen op je deur of roepen bij het hek. Mensen met allemaal hun eigen verhaal. De een wil geld om naar een begrafenis te kunnen reizen, een ander vraagt een bijbaantje om het gezin te kunnen onderhouden. Anderen willen kunstmest om een grotere oogst van het land te kunnen halen, en de hongermaanden te verkorten. Weer een ander vraagt of hij wat koud water mag drinken uit de buitenkraan.

Ik was hongerig en jij gaf Mij te eten

Toen Ik dorst had bood je Mij je beker aan

En wat je ooit gedaan hebt aan de minste van Mijn broeders
Zegt Jezus
Dat heb jij aan Mij gedaan

Als Marieke de kinderen naar school brengt wordt ze regelmatig door passanten gevraagd of ze kleding mogen hebben voor zichzelf of hun kinderen. Soms vragen ze zelfs of ze niet dat vest mogen hebben die een van onze kinderen dan aan heeft. Dat verzin je toch niet? Wat doet armoede met je? En wat doet rijkdom met je? Er lopen hier nog veel mensen op blote voeten rond, zeker in de dorpen. Nu in de warme droge tijd gaat dat nog wel, maar het kan hier ook heel nat en (´s nachts) koud zijn!
Wat doe je met al die mensen aan je deur? Zie je ze als lastpakken? Nou, als je net de vijfde aanvraag ´afgehandeld´ hebt voelt dat wel eens zo... Toch moeten we naar deze mensen kijken zoals Jezus hen zag. Hij was met innerlijke ontferming over hen bewogen! En nog! Hoe lastig soms ook, we willen geloven dat al deze mensen op onze weg gebracht zijn. We kunnen ze minstens liefdevolle aandacht geven, een vriendelijk woord, een luisterend oor, onze tijd. En verder heel praktisch geven wat wijs is om te geven, soms is dat eten, soms zijn dat kleren of een beetje geld.

Toen Ik koud was gaf je Mij je eigen kleren

Ik was een vreemdeling jij liet Mij binnengaan

En wat je ooit gedaan hebt aan de minste van Mijn broeders
Zegt Jezus
Dat heb jij aan Mij gedaan


maandag 24 september 2012

Bijbelclub op 'the School of Blind'


''Jesus said:   “Let the children come to me, and do not stop them, because the Kingdom of God belongs to such as these "



Vol overgave oefenen de kinderen de bijbeltekst van de week. Na een paar keer hardop zeggen mogen ze het uit hun hoofd proberen. Als het lukt levert dat een luid applaus op gevolgd door: "Well done, well done, sure! Keep on going, Jesus love you!  Sinds 2 weken zijn we gestart met een bijbelclub op de blindenschool. Bidden, een bijbelverhaal, een bijbelvers aanleren en natuurlijk zingen. Want dat kunnen ze! Ze hebben geen aansporing nodig om mee te zingen. Jammer dat ik de tumbuka-liederen nog niet zo goed ken om ze zo mee te kunnen zingen.
En dan is het tijd voor een korte pauze. Comleet met limonade en iets erbij. Dat is dringen geblazen, want dit is de enige keer in de week dat ze zoiets krijgen.





Tenslotte is het tijd voor het tweede gedeelte van de club. Spelen met de duplo, lego en clics uit Nederland. Meegebracht door vrienden. Geschonken door een heleboel gulle gevers. 

Bedankt allemaal!! De foto's spreken voor zich.




Sinds een poosje is Marieke vrijwilliger op 'the School of Blind', dit is een school voor blinde en slechtziende kinderen (waaronder albino-kinderen).  Er zijn zo'n 50 kinderen die er het hele jaar verblijven met uitzondering van de kerst en zomervakantie. Sommige kinderen komen uit heel arme gezinnen en ongeveer de helft is wees. Het is fijn dat deze kinderen  hier naar school kunnen gaan en zich zo kunnen ontwikkelen. In de middagen uit school zijn de kinderen vooral in de buurt van de 2 slaapzalen te vinden. Het is bijzonder om te zien dat ze met bijna niets zich kunnen vermaken.
Ze leven onder zeer eenvoudige omstandigheden dicht op elkaar. Dan is het fijn om iets voor ze te kunnen betekenen. Zoals de bijbelclub...

zaterdag 15 september 2012

´...I had a transport problem...´

Maandagmorgen 10 uur. Alles staat klaar, dagplanning staat op het bord, pennen, stiften en papier ligt op tafel. en voor iedereen een fles koud water. Powerpoint en beamer staan opgesteld. Het lokaal is ingericht voor een 3-daagse workshop. Het is nu nog wachten op de deelnemers. Ik heb er in ieder geval zin in!
Het begint heel positief, 2 deelnemers, helemaal uit het grensgebied met Tanzania, stappen om kwart over 10 al binnen. Ze waren die morgen om 4 uur in een minibus gestapt om over de bergen hier in Ekwendeni te komen. Prachtig op tijd en minstens zo belangrijk, ze hadden hun huiswerk gemaakt! Een enthousiaste predikant samen met een van zijn ouderlingen.We hebben een goed gesprek over de training die we met elkaar ontwikkelen.


Tegen lunch-tijd heb ik 4 telefoontjes gehad van andere deelnemers die meedeelden ´onderweg´ te zijn. Het is half 2 geworden en de groep is inmiddels uitgebreid tot 7 deelnemers, dat is ongeveer de helft. We besluiten om maar vast te gaan beginnen.


Op het programma vandaag staan presentaties van onderwerpen die we twee weken ervoor -ook tijdens een 3-daagse- met elkaar hebben uitgekozen. Het is de bedoeling om daarmee ouderlingen en diakenen heel basaal toe te rusten voor hun taak in de gemeente. 


Alle deelnemers hebben als huiswerk een onderwerp verder uitgewerkt naar aanleiding van een schets die de vorige keer in werkgroepen zijn gemaakt. Het wiel hoeft natuurlijk niet nog een keer uitgevonden te worden, er is al heel veel materiaal voor handen binnen en buiten Malawi. Daar hebben we ons de vorige ronde over gebogen. De deelnemers nemen hieruit over wat toepasbaar is en herschrijven het naar hun eigen context.



We zijn goed en wel bezig als de een na de andere laatkomer binnenkomt.
'... I had a transport problem...' is de verontschuldiging die je dan hoort. Tja, je zou maar bovenop de berg in Livingstonia wonen. Als je vervoer hebt kun je er in twee en half uur zijn. De deelnemer daarvandaan had pech, 's morgens vroeg vertrokken en 's middags om 5 uur gearriveerd.
I had a transport problem  is hier ook een containerbegrip voor alle oponthoud die je kunt bedenken



Ik stuur het proces aan waardoor de kerk haar eigen training ontwikkelt en uitvoert. Dat is ontzettend boeiend. Van tevoren weet je niet wat het resultaat zal zijn. Ook wel lastig, omdat je wel allerlei ideeën hebt van wat het beste zou zijn. Zendelingen hebben de nare gewoonte te denken dat alleen wat zij hebben samengesteld goed genoeg is ;)
Uiteindelijk komt er nog een de volgende ochtend aan en een komt er niet. Ik bel hem dinsdagavond toch maar even of hij nog van plan is om te komen. Maar nee is het antwoord:         I am sorry, I have a transport problem......





vrijdag 31 augustus 2012

Wist je dat... (gastblog Jurian & Annette Bakker)


‘Boozie, helemaal in Afrika...’  Het begin van een liedje van Elly & Rikkert dat vaak aan staat in de auto van familie Visser. Meer dan een week hebben we met familie Visser helemaal in Afrika (Malawi) meegeleefd! Malawi heeft een onuitwisbare indruk bij ons achtergelaten. We hebben een ontzettend mooie tijd gehad en heel veel meegemaakt. Hier volgt zomaar een impressie van onze tijd hier.
Na een groepsreis door het zuiden van Malawi en het Luangwe Park in Zambia zijn we woensdag 22 augustus op weg gegaan naar famlilie Visser. Het eerste deel van onze reis met openbaar vervoer (mini-busjes) zo’n 250 km afgelegd. Dat was een belevenis op zich. Heup aan heup met z’n allen opgeprikt in het busje. Kippen, vis, alles gaat mee. Langs het Lake Malawi hadden we afgesproken waar we familie Visser zouden ontmoetten. Het was een goed weerzien! Na een frisse duik in het meer zijn we voor het invallen van het donker op weg naar huis gegaan. Daar stond Rianne ons op te wachten met zelfgebakken bolussen voor bij het avondeten.
De school was voor de kinderen weer begonnen evenals de werkzaamheden van Tjerk. Dit gaf mij (Jurian) wel gelegenheid om een dag mee te lopen. Afgelopen dinsdag zijn we met de directeur van het Lay Training Centre naar het hoge noorden van Malawi gereden. Na een tussenstop langs het meer waren we tegen acht uur in Nyungwe voor een afsluitende seminar. Bij het klaar zetten van de zaal druppelen de eerste mensen binnen. De ca. 30 mensen komen van dichtbij tot en met 18 km (meestal lopend!) van de kerkzaal waar de training plaats vindt. Nog even een bak melkthee met suiker in de pastorie gedaan. De training kan beginnen.


Na enkele liederen gezongen te hebben, wordt de training begonnen met een bijbelstudie vanuit Jozua 4. Als verwerking krijgt iedereen de opdracht om een herinneringssteen van papier op te schrijven waardoor het geloofsleven is gebouwd in de afgelopen trainingen. De stenen samen maken een vreugde-muur als getuigenis en bemoediging voor de gemeente. ‘s Middags het huiswerk doorgenomen en een inleiding op het boek van de Psalmen. Op de terugweg zijn verschillende mensen meegereden, inclusief een levende kip en een rijstbaal. Dankbaar om een dag mee te rijden en te kijken J.

Nog een aantal wist je datjes:

·         - wij het wel leuk vonden in Afrika

·         - Malawi een heel afwisselend landschap kent en dat na de meeste bergen ook weer dalen komen
·        - er ook Hollands eten te vinden was in de pot van familie Visser
·         - het verzamelde speelgoed goed is aangekomen voor de blindenschool
·         - de kids van de blindenschool nog op vakantie zijn en daarom de foto’s hiervan op een latere blog komen
·         - we met (zendings-)werkers en lokale mensen woensdagavond Bijbelstudie hebben gedaan waardoor de wereldwijde kerk in het klein zichtbaar wordt!
-    - dat het ook bemoedigend was nog een keer een Bijbelstudie te doen met een jong stel uit Malawi.


·       -   het reizen in Afrika veel tijd kost en je rekening moet houden met een lekke band (of twee tijdens de terugreis ....) e.d.
·       -  Livingstonia bijzondere stenen heeft waarmee je goed kunt beeldhouwen
·        -  Livingstonia vernoemd is naar David Livingstone, de eerste zendeling in Malawi / Zambia



·        -  in Afrika alles anders gaat als dat je gepland / afgesproken / of gedacht had... en je dus flexibel moet zijn als elastiek
·       - je in de kerk in Ekwendeni halverwege de dienst krijgt opgedragen je mond minstens 2 inch open te doen bij het zingen..
·        -  de agregator voor het keyboard van het koor zo veel herrie maakte tijdens de dienst dat de dominee (zonder microfoon) niet meer verstaanbaar was
·         - we ons vanavond gedouched hebben met teiltjes koud water, dit een mooie afsluiting was van het afrikaanse leven hier
·         - fam Visser enorm moet bijkomen als wij vertrokken zijn.... bij zendingswerkers het kaarsje namelijk om 8 uur al uitgaat, en wij het elke avond laat maakten
·         - we het roerend met elkaar eens zijn dat we elkaar erg gaan missen!

 - Wist je dat we dit lied (ook al uit de auto) met ons meenemen naar NL
‘Higher than every mountain, His love is higher than every hill and deeper than I can see’