Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

zaterdag 25 februari 2012

Gesprekstof waard, een jaar gespaard, op de weg bewaard.

U zult wel denken: ´aparte titel, waar zou deze blog over gaan?´
 gesprekstof waard....gespaard...bewaard...


Het zijn wat steekwoorden over de afgelopen week.


De eerste ontmoetingen in trainingsverband met een groep kerkenraden tijdens een conferentie is al heel wat gespreksstof waard! Martijn vd Boogaart heeft met 2 collega´s een coferentie belegd om 3 kerkenraden een week lang te begeleiden bij het uitwerken van een beleidsplan. De trainingen waren afgewisseld met Bijbelstudie, gebed en zang. Zij moesten eerst grondig analyseren waar ze nu staan om vervolgens met elkaar te doordenken waar ze als gemeente voor willen staan en naar toe willen. Ik had het voorrecht om een dag met deze bevlogen mensen op te mogen trekken. Ik ben erg onder de indruk van hun liefde voor Christus en hun worstelingen voor Zijn gemeente. Deze kerkenraden wilden heel graag een stap verder gebracht worden en stonden erg open voor ieders inbreng !!
Martijn zal waarschijnlijk nog wel zijn verhaal doen op hun blog. Hoe deze gemeenten een pilot zijn van de synode om het later naar andere gemeentes te vertalen.
www.bewogenmetmalawi.blogspot.com
Hierbij vast een impressie.




Deze week mocht ik ook mijn verjaardag vieren (Tjerk), weer een jaar gespaard. Veel mensen hebben het met ons meegevierd al was dat dan meestal op afstand, door een mailtje of kaartje te sturen, te bellen of skypen. Leuk! Grappig om nu eens je verjaardag te vieren met zo'n 28 graden achter op de veranda in plaats van binnen te zitten met een dikke trui aan en de verwarming aan... Ja, de taart was lekker en de pannenkoeken ook!









Ter gelegenheid van mijn verjaardag zijn we vandaag (zaterdag) op weg gegaan naar een wildpark hier zo'n 2 uur rijden vandaan. We hebben -tot we een eigen auto hebben- een auto kunnen lenen van een collega uit Schotland. Hij heeft de afgelopen weken wat reparaties ondergaan om hem rijklaar te maken na een jaar stil gestaan te hebben... Het is een oud brikkie die aan alle kanten rammelt, maar beter iets dan niets dachten we.
Omdat het de hele afgelopen nachten hard heeft geregend waren we benieuwd of we wel helemaal tot aan het park zouden kunnen komen. Verder was het laatste stuk onverhard en omdat het dan in de regentijd erg slecht kan zijn hielden we een slag om de arm. In Rumphi aangekomen verlieten we de verharde weg en besloten we het na te gaan vragen bij een Nederlands stel die daar werkt op het Matunkha project. Zij adviseerden om het met deze auto niet te wagen. Voor de kinderen wel even een telleurstelling. Maar het ijsje en de Malawiaanse bolus maakten veel goed!











Op de terugweg langs prachtige bergen en wild stromende rivieren merkten we dat de auto kuren kreeg. Met moeite hielden we de auto nog recht op de weg en besloten we te stoppen om te checken wat er aan de hand was. We konden niet direct wat vinden en besloten langzaam verder te rijden. Bij de verharde weg aangekomen durfden we het eigenlijk niet aan om met het snellere verkeer mee te rijden. De achterband vertoonde barsten waar allemaal ijzerdraadjes uit staken. In de achterbak lag wel een reservewiel maar de krik bleek kapot te zijn. We besloten langs de kant te parkeren en te bidden om Gods leiding en om veilig thuis te kunnen komen. Na een kort gebed zagen we een auto achter ons van de MTL, de Malawiaanse Telefoon Maatschappij. Ik herkende direct de chauffeur als de monteur die bij ons thuis het ADSL had aangelegd. `heb je pech?´ vroeg hij uit zijn raampje. Terwijl hij mij zijn krik uitleende en wat handige jongens erbij riep heb ik hen verteld dat hij voor ons een gebedsverhoring was. ´God knows what we need´ was zijn antwoord.
Een kwartier voordat we thuis kwamen werden we nog overvallen door een ware hoosbui, na wat angstige momenten - want de ruitenwissers bleken ook niet te zijn wat het moet zijn - hebben we de auto veilig aan de kant gekregen en gewacht tot we veilig verder konden. Thuis aangekomen waren we net goed en wel aan het bijkomen toen we op grote weg met veel kabaal een auto hoorden crashen. Het bleek een minibus taxi te zijn. Wat er precies gebeurd is weten we nog niet, een man rende later voorbij met allemaal bloed op zijn kleren. Wat we wel weten is dat we absoluut vandaag bewaard zijn. Op sommige minibusjes zie je tekst ´God is in controll´ Ja, dat is zeker zo, maar wij hebben ook onze verantwoordelijkheid. Een stevige auto is -niet alleen vanwege de modderwegen- geen overbodige luxe. We hopen snel een goede auto te kunnen kopen.

* Onze nachtwaker wist later te melden: er bleken 2 chauffeurs van minibustaxi´s ruzie te hebben gehad en elkaar de weg afgesneden te hebben in volle vaart om als eerste bij volgende klanten te kunnen stoppen. Een busje ging op zijn kant, met als gevolg dat 2 mensen het niet hebben overleefd en anderen diverse verwondingen hadden. De chauffeurs bleven ongedeerd, maar werd wel meegenomen door de politie...*

Ik kijk omhoog naar de bergen


Het openbare leven hier is sterk afhankelijk van twee dingen: de weersomstandigheden en de begrafenissen. Zeker nu in de regentijd gaan die twee hand in hand. Hoe meer regen er valt hoe meer muggen actief zijn. Ook de malariamug... Uit de nabije kring van ons personeel en onze collega's zijn er alleen al een aantal die malaria hadden de afgelopen tijd. Een meisje van 3 overleefde het niet... Het is hier doodsoorzaak nummer 1 Triest als je weet dat er medicijnen voor zijn. Wij slikken die preventief, maar de mensen hier hebben meestal geen geld voor behandeling, laat staan voor profilaxis.

Vergaderingen, bouwplannen, cursussen en allerlei andere werkzaamheden worden hier massaal onderbroken als er een begrafenis is.

Afgelopen week ben ik naar een begrafenis geweest van een moeder van een collega op het LayTraining Centre. Ze mocht 90 worden, zeker voor hier een zeer hoge leeftijd. Het was een vrouw die God liefhad en zeer gerespecteerd was in de gemeenschap. Dat bleek ook wel tijdens de begrafenis, er waren meer dan 1500 mensen (de meeste lopend van heinde en ver) op afgekomen.Van tevoren bij wat mensen nagevraagd hoe een begrafenis er hier aan toe gaat. Zo betaalt iedereen bijvoorbeeld mee aan de begrafenis door middel van een collecte of een gift aan een familielid.

Rond 10 uur werd ik opgepikt langs de kant van de weg door een collega uit Ierland. Ze had de landrover al vol zitten met leden van de vrouwenvereniging, allemaal keurig in kostuum. Achterin zaten wat mannen en daar heb ik nog een plekje gevonden. Terug ben ik gaan lopen, zo'n 5 km door de heuvels een prachtige wandeling!


Eenmaal aangekomen zette een predikant die meegereisd was een lied in en liepen we al zingend de compound op (familie erf). Binnen zaten allemaal vrouwen op de grond. De predikant deed een gebed voor de familie en de rouwplechtigheid en we gingen weer naar buiten om onder een mangoboom te wachten tot alle groepjes op dezelfde wijze de familie had begroet. Twee uur later kwamen wat jongens zeggen dat het graf was gedolven en zette iedereen zich in beweging naar de begraafplaats zo´n 2 km verderop. Daar werden twee schriftlezingen gedaan: psalm 121 en hebreeen 11. Waar komt onze hulp vandaan in dit leven? En hoe zit het als we dit leven gaan verlaten? ´ik kijk omhoog naar de bergen, Mijn hulp is van God de Schepper van het leven´  zegt de psalmist. Deze vrouw is ons voorgegaan net als hen die genoemd worden in de brief aan de Hebreeen. Zij bleek haar hele leven aan wie maar horen wilde tot haar sterven toe te hebben getuigd van het verlangen eens bij God thuis te komen. Haar zoon -mijn collega- is inmiddels bijna 65, een gerespecteerde grijzende Afrikaan. Aan het einde van de begrafenisplechtigheid kwam hij gauw naar voren gesneld toen hij zijn oude vriend een lied hoorde inzetten aan de voet van graf. Hij pakte zijn arm vast en samen brachten deze twee grijsaards hun verdriet tot God. Indrukwekkend! Als ik hem over een poosje weer zie zal ik eens vragen waar het lied over ging.

zaterdag 18 februari 2012

Tuin

Terwijl de tuinmannen bezig zijn met de schutting en een heg (meerjarenplan) Zijn Neelke en Aron vast begonnen aan hun eigen tuintje. En dat moet natuurlijk wel omgespit worden met een echte jembe, want dat doen de tuinmannen ook! (Malawiaanse versie van de schop/spa/hak/schoffel in 1) Thomas helpt een handje en wil in zijn eigen tuin graag pinda´s verbouwen.
Inmiddels hebben ze een mangoboompje gekocht van hun zakgeld. Nu afwachten of er volgend jaar rond deze tijd ook geoogst kan worden...



donderdag 16 februari 2012

De dominee-burgemeester goed bedacht


'Odi odi'.'Volluk' zouden we zeggen. Er stond een diaken op de veranda te roepen. Of we even op de lijst wilden aanvinken welke goederen, food en non-food, we wilden schenken aan de dominee. Hij is tegelijkertijd ook 'head of station', wat wil zeggen dat hij de burgemeester is van de missiepost. Jaarlijks komt elke wijk uit de kerk bij hem op bezoek om hem daarmee respect te bewijzen en tegelijkertijd wat extra toe te stoppen als blijk van waardering.
Een mooi gebaar ... dat dan weer wel, maar je kunt ook overdrijven: 5 zakken suiker, een krat frisdrank, een kip (levend en wel), 2 wikkelrokken (tja, als je er 2 hebt moet er 1 weggeven naar Bijbelsgebruik), meel, mais, melk etc. etc.

We verzamelden ons en onze gaven bij het huis van een ouderling en gingen zaterdagochtend om 8 uur in optocht al zingend naar de Manse (de pastorie).






Zoals te zien is wonen de meeste zendelingen ook in onze wijk. Er zijn ook wat verder gelegen wijken van Ekwendeni die hun bijdrage 1x per jaar brengen. We moeten nog vragen wat er nu eigenlijk gezongen werd.
Eenmaal aangekomen doen de vrouwen hun schoenen uit.... de mannen soms ook :))





Vervolgens is er een meditatief moment waarin wordt gezongen, gebeden en een gedeelte uit de Bijbel wordt gelezen.


Tenslotte worden een aantal gaven symbolisch overhandigd begeleid door evenzoveel speeches en krijgen we een maaltijd voorgeschoteld. Alles wordt met veel dank en dans, zegening en zang aanvaard. De hele ceremonie kent een open einde, als je genoeg hebt gegeten bedank je uitgebreid voor de genoten gastvrijheid.



dinsdag 7 februari 2012

vriendinnen maken

Gebedsverhoring!
Zaterdagmorgen werd er in NL op de gebedskring onder andere gebeden voor Neelke. Ze vindt het nog lastig om hier contacten te maken met lokale kinderen. Ze hoopt snel wat meiden te vinden om mee te spelen.
Zaterdagmiddag kwamen de eerste buurmeisjes in onze tuin!! Of Neelke zin had om te spelen...
Met Lucas spelen als Malawiaanse moeder is natuurlijk leuk, maar meisjes van eigen leeftijd ongeveer is toch ook heel erg leuk!!  Ze heeft met hen het spel ´lummelen´gedaan en paaltjesvoetbal.





sunday afternoon prayers




Dinsdagmiddag 7 januari kwart voor 3. Ik zit in de kamer en besluit even een stukje voor de blog te schrijven voor ik koffie ga zetten voor een handvol mannen die bezig zijn om de veranda te maken.
Tjerk is al een paar uur weg naar de stad Mzuzu om dingen te regelen en inkopen te doen. Die stad is ongeveeer 20 min. met de auto hiervandaan. Heen heeft hij mee kunnen rijden en terug komt hij met een taxi of wat daar voor door moet gaan. Het zal handig zijn als we zelf een auto hebben. Verder ben ik in huis allleen met Boaz die om me heen speelt en Lucas doet zijn middagdutje. De vrouw die in huis helpt- mamma (=mevrouw) Rachel -was er vanochtend. Zij veegt elke morgen het huis en dweilt. Verder helpt ze met de was, strijk en de afwas. De 2 jongens die in de tuin helpen zijn er nu niet, omdat er 1 ziek naar huis is gegaan. Hij dacht dat hij malaria had en hij had last van zijn kies. Hier in Ekwendeni is geen tandarts. Hij kan donderdag terecht in Mzuzu bij de tandarts. Daarom vroeg hij alvast zijn loon om dan de tandarts te kunnen betalen. Daar kwam de nachtwaker ook om, want hij had ook geld nodig. Dat is wel even wennen, al die mensen die op je deur kloppen en vragen of ze alvast een deel van hun salaris mogen hebben. Maar geld om iets extra's te kopen of om medicijnen te kopen is er gewoonweg vaak niet. De andere tuinman kwam extra vroeg vanmorgen, hij moest naar een begrafenis later vandaag. Zijn buurvrouw overleed vannacht en hier worden de mensen bijna altijd dezelfde dag nog begraven. Zo'n ceremonie duurt dan ook bijna de hele dag. Er is een maaltijd met alle betrokkenen en een bijbelstudie. Hoe het er precies aan toe gaat weten we nog niet, daar hopen we later nog eens over te bloggen. We hebben gelezen dat Afrikaanse begrafenissen bij christenen vaak nog vermengd zijn met oude heidense gewoonten.


Afgelopen zondag was het alweer de 3e zondag dat we hier zijn. 's Ochtends is Tjerk met Neelke en Aron naar de Engelstalige dienst geweest. Die is er van 8.00 tot 10.00 uur. Daarna begint de dienst in het Chitumbuka. Daar hebben we ons nog maar niet aan gewaagd. Het afrikaans-engels vergt al het een en ander aan concentratie. Op zondagmiddag zijn er de sunday-aferternoon-prayers.








Per wijk is er bij iemand thuis (buiten) een korte ontmoeting om te bidden en iemand zegt iets over het bijbelgedeelte. Daar ben ik (Marieke) heen geweest. Ik kon er helaas niet veel van verstaan omdat dit wel in het tumbuka is, maar het was toch erg mooi om mee te maken. De mannen zitten op een stoel en de vrouwen op de grond. Er wordt gebeden voor mensen in de wijk en een dominee of ouderling heeft een kort woord. Er wordt besproken wie er een pastoraal bezoekje nodig heeft en die worden dan gelijk verdeeld. Aan het eind gaan gelijk wat mensen op pad om een bezoekje af te leggen en wat financieel bij te springen namens de gemeente. Een mooi stukje gemeente-zijn op de zondagmiddag! Tot slot van de zondag nog een Nederlands preek beluisterd over de doop van Jezus. Hij liet Zich dopen om zo alle gerechtigheid te vervullen. Helemaal de mensen gelijk geworden om de wil van Zijn Vader te doen. Nederig en klein, de minste wilde Hij zijn. Willen wij worden als Hij?

maandag 6 februari 2012

Houtje touwtje, Joe the Plumber



In Amerika is tijdens de verkiezingscampagne voor de presidentsverkiezingen destijds Joe the Plumber bekend geworden in de speaches van Obama. Hij was de personificatie van de gewone hardwerkende man.
Hier in Malawi kennen we die ook; Joe-the-Plumber-achtige loodgieters. Ze werken 'hard voor weinig'. Ze fixen elke klus, maar vraag niet hoe. 



We hadden hem gevraagd om een aansluiting en afvoer te maken voor de wasmachine. Met een minimum aan materiaal en een maximum aan tijd zijn ze aan het werk ge gaan om onze Defy wasmachine aan te sluiten. In de stad Mzuzu konden we een Zuid-Afrikaans model kopen.  Leuk om te leren van Martijn hoe je over de prijs kunt onderhandelen: eerst 10% korting bedingen en dan vervolgens onderhandelen over een goede wisselkoers om in Euro's te betalen. Daar zijn ze dol op, want de kwacha is niet veel waard. Hier in Ekwendeni op de zendingspost zijn zendelingen uit diverse landen, maar  bijna allemaal zonder wasmachine. Dus voor Joe the Plumber - zo zullen we hem maar noemen - de uitdaging om deze klus te klaren... 
Na 2 uur in het boekje geneusd te hebben en allerlei 'handige jongens' te hebben geraadpleegd is meneer aan de slag gegaan. Pijpje zus en een pijpje zo, hier een koppelstukje daar een afvoer. Nog even een stroomkabeltje doorlussen en een stopcontact plaatsen. De heren dachten na 1 dag dat ze er waren. Een korte blik op het geleverde werk was genoeg om in lachen uit te barsten. Ze keken me heel vreemd aan en vroegen wat er zo grappig aan was. Wat bleek nu, ze hadden wel gelezen dat er een flexibele slang moest tussen de tap en de machine maar die konden ze niet vinden dus hebben er gewoon een pijp tussen gezet....Deurtje open, flexibele slang eruit, deurtje dicht en de heren begonnen hard mee te lachen.
(komt nog foto)
Inmiddel twee dagen verder en we begonnen aan de ultieme test. Wasje erin, poeder erbij, kraantje open en draaien maar. Dat het kraantje begon te lekken vonden we nog niet zo vreemd, gezien de plastic zakjes die ze hadden gebruikt op het draadeinde als tape tussen de koppelstukken. Het werd gekker toen onze Defy begon te centrifugeren. Het hele apparaat ging aan de wandel door de bijkeuken. Allerlei 'oplossingen' werden er aangedragen: het apparaat was niet waterpas dus met de stelschroeven moest het opgelost zijn: toen dat niet werkte lag het aan de groep waar die op aangesloten was, daar stond veel te veel ampere op waardoor er zogenaamd teveel vermogen werd gegeven en hij 'natuurlijk' te hard ging spinnen. Het was inmiddels avond geworden, we hebben de heren vriendelijk bedankt voor de bewezen diensten tot dusver. Morgen weer een dag.... Die avond even wat contact gelegd met ons eigen 'handigejongensbestand' in NL Van meerdere kanten kwam het advies om even te checken of de transportbouten waren verwijderd. Tja, Joe the Plumber had zo lang in het boekje zitten studeren dat we er wel vanuit waren gegaan dat hij het rode inlegvel met deze instructie had gezien! Notabene met IKEA-achtige tekeningen voor de analfabeten onder ons! Intussen kwam collega/buurman Martijn vd Boogaart even polsen of we inmiddels wat gesetteld waren. Met een setje sleutels uit zijn auto hebben we toen zelf de tranportbouten verwijderd en een prima eerste was gedraaid! De volgende morgen vroeg stond Joe the Plumber al op de stoep, hij had slecht geslapen want 'madam haar machine was misschien wel door hem gesloopt'... We hebben hem gauw gerustgesteld, het rode briefje uit het boekje bekeken en daarna als ontlading samen nog eens hard gelachen.
Ja, hier in Malawi gaan dit soort dingen en een heleboel andere dingen echt houtje touwtje.

woensdag 1 februari 2012

Verjaardag Aron en Marije

Nog een paar beelden van de verjaardag van Aron, hij was gelijkertijd jarig met Marije vd Boogaart.
Enorm veel kaarten zijn er hier op het postkantoor binnengekomen en nog steeds druppelt het elke dag binnen. Erg leuk!







Deze blog komt ook uit de achtertuin van onze buren, omdat het nog wachten is op onze eigen ADSL verbinding...