Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

zaterdag 25 februari 2012

Ik kijk omhoog naar de bergen


Het openbare leven hier is sterk afhankelijk van twee dingen: de weersomstandigheden en de begrafenissen. Zeker nu in de regentijd gaan die twee hand in hand. Hoe meer regen er valt hoe meer muggen actief zijn. Ook de malariamug... Uit de nabije kring van ons personeel en onze collega's zijn er alleen al een aantal die malaria hadden de afgelopen tijd. Een meisje van 3 overleefde het niet... Het is hier doodsoorzaak nummer 1 Triest als je weet dat er medicijnen voor zijn. Wij slikken die preventief, maar de mensen hier hebben meestal geen geld voor behandeling, laat staan voor profilaxis.

Vergaderingen, bouwplannen, cursussen en allerlei andere werkzaamheden worden hier massaal onderbroken als er een begrafenis is.

Afgelopen week ben ik naar een begrafenis geweest van een moeder van een collega op het LayTraining Centre. Ze mocht 90 worden, zeker voor hier een zeer hoge leeftijd. Het was een vrouw die God liefhad en zeer gerespecteerd was in de gemeenschap. Dat bleek ook wel tijdens de begrafenis, er waren meer dan 1500 mensen (de meeste lopend van heinde en ver) op afgekomen.Van tevoren bij wat mensen nagevraagd hoe een begrafenis er hier aan toe gaat. Zo betaalt iedereen bijvoorbeeld mee aan de begrafenis door middel van een collecte of een gift aan een familielid.

Rond 10 uur werd ik opgepikt langs de kant van de weg door een collega uit Ierland. Ze had de landrover al vol zitten met leden van de vrouwenvereniging, allemaal keurig in kostuum. Achterin zaten wat mannen en daar heb ik nog een plekje gevonden. Terug ben ik gaan lopen, zo'n 5 km door de heuvels een prachtige wandeling!


Eenmaal aangekomen zette een predikant die meegereisd was een lied in en liepen we al zingend de compound op (familie erf). Binnen zaten allemaal vrouwen op de grond. De predikant deed een gebed voor de familie en de rouwplechtigheid en we gingen weer naar buiten om onder een mangoboom te wachten tot alle groepjes op dezelfde wijze de familie had begroet. Twee uur later kwamen wat jongens zeggen dat het graf was gedolven en zette iedereen zich in beweging naar de begraafplaats zo´n 2 km verderop. Daar werden twee schriftlezingen gedaan: psalm 121 en hebreeen 11. Waar komt onze hulp vandaan in dit leven? En hoe zit het als we dit leven gaan verlaten? ´ik kijk omhoog naar de bergen, Mijn hulp is van God de Schepper van het leven´  zegt de psalmist. Deze vrouw is ons voorgegaan net als hen die genoemd worden in de brief aan de Hebreeen. Zij bleek haar hele leven aan wie maar horen wilde tot haar sterven toe te hebben getuigd van het verlangen eens bij God thuis te komen. Haar zoon -mijn collega- is inmiddels bijna 65, een gerespecteerde grijzende Afrikaan. Aan het einde van de begrafenisplechtigheid kwam hij gauw naar voren gesneld toen hij zijn oude vriend een lied hoorde inzetten aan de voet van graf. Hij pakte zijn arm vast en samen brachten deze twee grijsaards hun verdriet tot God. Indrukwekkend! Als ik hem over een poosje weer zie zal ik eens vragen waar het lied over ging.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Fijn als je wilt reageren op onze blogberichten.