Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

maandag 24 september 2012

Bijbelclub op 'the School of Blind'


''Jesus said:   “Let the children come to me, and do not stop them, because the Kingdom of God belongs to such as these "



Vol overgave oefenen de kinderen de bijbeltekst van de week. Na een paar keer hardop zeggen mogen ze het uit hun hoofd proberen. Als het lukt levert dat een luid applaus op gevolgd door: "Well done, well done, sure! Keep on going, Jesus love you!  Sinds 2 weken zijn we gestart met een bijbelclub op de blindenschool. Bidden, een bijbelverhaal, een bijbelvers aanleren en natuurlijk zingen. Want dat kunnen ze! Ze hebben geen aansporing nodig om mee te zingen. Jammer dat ik de tumbuka-liederen nog niet zo goed ken om ze zo mee te kunnen zingen.
En dan is het tijd voor een korte pauze. Comleet met limonade en iets erbij. Dat is dringen geblazen, want dit is de enige keer in de week dat ze zoiets krijgen.





Tenslotte is het tijd voor het tweede gedeelte van de club. Spelen met de duplo, lego en clics uit Nederland. Meegebracht door vrienden. Geschonken door een heleboel gulle gevers. 

Bedankt allemaal!! De foto's spreken voor zich.




Sinds een poosje is Marieke vrijwilliger op 'the School of Blind', dit is een school voor blinde en slechtziende kinderen (waaronder albino-kinderen).  Er zijn zo'n 50 kinderen die er het hele jaar verblijven met uitzondering van de kerst en zomervakantie. Sommige kinderen komen uit heel arme gezinnen en ongeveer de helft is wees. Het is fijn dat deze kinderen  hier naar school kunnen gaan en zich zo kunnen ontwikkelen. In de middagen uit school zijn de kinderen vooral in de buurt van de 2 slaapzalen te vinden. Het is bijzonder om te zien dat ze met bijna niets zich kunnen vermaken.
Ze leven onder zeer eenvoudige omstandigheden dicht op elkaar. Dan is het fijn om iets voor ze te kunnen betekenen. Zoals de bijbelclub...

zaterdag 15 september 2012

´...I had a transport problem...´

Maandagmorgen 10 uur. Alles staat klaar, dagplanning staat op het bord, pennen, stiften en papier ligt op tafel. en voor iedereen een fles koud water. Powerpoint en beamer staan opgesteld. Het lokaal is ingericht voor een 3-daagse workshop. Het is nu nog wachten op de deelnemers. Ik heb er in ieder geval zin in!
Het begint heel positief, 2 deelnemers, helemaal uit het grensgebied met Tanzania, stappen om kwart over 10 al binnen. Ze waren die morgen om 4 uur in een minibus gestapt om over de bergen hier in Ekwendeni te komen. Prachtig op tijd en minstens zo belangrijk, ze hadden hun huiswerk gemaakt! Een enthousiaste predikant samen met een van zijn ouderlingen.We hebben een goed gesprek over de training die we met elkaar ontwikkelen.


Tegen lunch-tijd heb ik 4 telefoontjes gehad van andere deelnemers die meedeelden ´onderweg´ te zijn. Het is half 2 geworden en de groep is inmiddels uitgebreid tot 7 deelnemers, dat is ongeveer de helft. We besluiten om maar vast te gaan beginnen.


Op het programma vandaag staan presentaties van onderwerpen die we twee weken ervoor -ook tijdens een 3-daagse- met elkaar hebben uitgekozen. Het is de bedoeling om daarmee ouderlingen en diakenen heel basaal toe te rusten voor hun taak in de gemeente. 


Alle deelnemers hebben als huiswerk een onderwerp verder uitgewerkt naar aanleiding van een schets die de vorige keer in werkgroepen zijn gemaakt. Het wiel hoeft natuurlijk niet nog een keer uitgevonden te worden, er is al heel veel materiaal voor handen binnen en buiten Malawi. Daar hebben we ons de vorige ronde over gebogen. De deelnemers nemen hieruit over wat toepasbaar is en herschrijven het naar hun eigen context.



We zijn goed en wel bezig als de een na de andere laatkomer binnenkomt.
'... I had a transport problem...' is de verontschuldiging die je dan hoort. Tja, je zou maar bovenop de berg in Livingstonia wonen. Als je vervoer hebt kun je er in twee en half uur zijn. De deelnemer daarvandaan had pech, 's morgens vroeg vertrokken en 's middags om 5 uur gearriveerd.
I had a transport problem  is hier ook een containerbegrip voor alle oponthoud die je kunt bedenken



Ik stuur het proces aan waardoor de kerk haar eigen training ontwikkelt en uitvoert. Dat is ontzettend boeiend. Van tevoren weet je niet wat het resultaat zal zijn. Ook wel lastig, omdat je wel allerlei idee├źn hebt van wat het beste zou zijn. Zendelingen hebben de nare gewoonte te denken dat alleen wat zij hebben samengesteld goed genoeg is ;)
Uiteindelijk komt er nog een de volgende ochtend aan en een komt er niet. Ik bel hem dinsdagavond toch maar even of hij nog van plan is om te komen. Maar nee is het antwoord:         I am sorry, I have a transport problem......