Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

woensdag 30 oktober 2013

Geen schriften en geen uniform

Ulemu en Joseph

”Wakuruta ku sukulu yayi? Ga je niet naar school? “ Ulemu schudt z’n hoofd. ”Nili na mabuku na uniformi yayi. Ik heb geen schriften en geen uniform.” Ik ben met de kinderen op weg naar school en we komen een jongetje tegen,  dat duidelijk niet is gewassen en op blote voeten loopt. Hij slentert een beetje doelloos richting de markt. Terwijl alle malawiaanse kinderen al op school horen te zitten. Ik vraag of hij met me mee naar huis wil gaan. We zwaaien nog even naar Neelke en Aron en hij gaat mee. Samen met onze tuinman proberen we wat van hem te weten te komen.


En zo komt het dat de volgende ochtend Ulemu  (9 jr) samen met z’n broer Joseph (10 jr) en oma bij ons op de veranda zit. Oma vertelt: Hun moeder overleed toen ze 1 en 2 jaar oud waren. Hun vader wil niet voor hen zorgen en zelf heeft ze geen geld om ze naar school te sturen. De school is gratis maar je moet wel een uniform hebben en een pakketje van potloden en schriften. Het is duidelijk te zien dat deze jongens niet heel goed verzorgd worden.



Volgens oma zijn ze veel te vaak op straat te vinden. Maar ja, wat moeten ze anders? We vertellen dat we graag willen dat ze weer naar school gaan. Op de vraag wat ze later willen worden zeggen ze : “chauffeur en verpleger.” We bieden aan om  een schooluniform en schriften met een pen aan te schaffen. Oma beloofd ze de volgende dag naar school te brengen. 

Het is een klein gebaar, maar wat zou het mooi zijn als Ulemu en Joseph later chauffeur en verpleger kunnen worden. En dat ze zullen geloven dat er een Vader in de hemel is die ook hen liefheeft en voor ze zorgt!

donderdag 3 oktober 2013

Impressie van het NL-se bouwteam van Stichting Cypressa

5 vragen aan het bouwteam van stichting Cypressa. Ze hebben in samenwerking met de GZB aan fondsenwerving gedaan om de bouw van een nieuwe slaapzaal voor de blindenschool te realiseren.

1.) Wat is een van jullie eerste indrukken van het land?
Anders. Heel veel is hier in Malawi anders als in Nederland. Wat vooral gelijk opvalt is dat alles er minder gehaast aan toegaat. Het begrip tijd is hier een heel breed begrip, waardoor afspraken maken een echte uitdaging is. Daarnaast natuurlijk de armoede die indruk maakt, fascinerend hoe mensen met bijna niets toch kunnen leven. Het straatbeeld is ook iets wat indruk maakt. Een gekrioel van mensen op de markt en wat een zooi op straat! Werkelijk alles wordt op straat gegooid. Soms kom je complete takkenbossen tegen op de weg, blijkt dat de Afrikaanse gevaren driehoek te zijn. Dus uitkijken geblazen want dan staat er geheid een vrachtwagen met pech op de weg. Sowieso lijkt het alsof iedereen dezelfde afslag wil nemen, werkelijk iedereen loopt, fietst of rijdt op die enige grote weg die Malawi rijk is. De markt ziet er heel chaotisch uit. Het contrast met het keurige vliegveld en sommige mooie straten in de stad is dan weer heel erg groot.


2.) Als ik zeg ´gastvrijheid´ wat zeggen jullie dan?
Onze indruk is dat vrijwel iedereen ontzettend gastvrij is. Diverse mensen die we op de bouw hebben leren kennen hebben ons uitgenodigd om eens bij hen thuis te komen eten. Dat zouden wij in Nederland niet zo snel doen, gelijk de eerste dag dat je iemand kent. Je vraagt je wel af of er niet ook een verborgen agenda achter zit, maar dan leg je het misschien weer te negatief uit. Wat in ieder geval duidelijk is geworden, is dat iedereen het leuk vindt om een praatje te maken, men is al snel belangstellend. Je kunt altijd wel ergens bij iemand aanschuiven.


3.) Wat kunnen jullie vertellen over de samenwerking met de lokale bouwers?
Ondanks de taalbarrière, kun je met handen en voeten toch een aardig eind komen. Er is ook echt de wil om er samen wat van te maken. Het viel ons op dat alle bouwmaterialen er ook op tijd waren. Het gereedschap wat gebruikt wordt is echt minimaal. Met een troffel doen ze bijna alles: stenen hakken, spijkers timmeren, metselen, voegen, specie mengen en noem maar op? Leuke lui om mee samen te werken, met de meesten hebben we een leuke klik.


4.) Kerkdienst in Malawi, vertel!
Je krijgt in ieder geval geen tijd voor zadelpijn, hoewel de banken ook niet alles zijn om op te zitten. Flexibele inlooptijd zijn we ook niet echt gewend, is ook wel wat rommelig, maar daar schijnt niemand zich erg druk over te maken. De meesten vinden het eigenlijk wel 'relaxed', 'heerlijk'  en 'goud waard'. Indrukwekkend om te zien, maar inhoudelijk konden we het niet echt volgen. Het geheel komt wat chaotisch over. Met de collecte je geld echt naar voren brengen heeft wel wat. Met elkaar de geloofsbelijdenis hardop zeggen geeft wel verbondenheid over taal en cultuurgrenzen heen.
De ontmoetingen met de mensen tijdens de internationale Bijbelstudie kring en de kerkdiensten, maar ook de avondsluitingen met elkaar hebben ons ook geestelijk opgebouwd.

5.) Hoe vinden jullie tot nu toe het resultaat van de bouw
We vinden dat het heel snel gegaan is allemaal. Mooi wat we zo met elkaar in twee weken hebben kunnen doen. De slaapzaal is ook veel groter als dat we ons hadden voorgesteld. Fijn, want de kinderen hebben echt absoluut meer ruimte nodig! We hebben ook vertrouwen in de aannemer dat het resultaat er straks mag zijn. We zijn behoorlijk hard van stapel gelopen in de eerste week, de tweede week merkten we al snel dat dit tempo met hoge temperaturen niet vol te houden is. Dan krijg je ook meer begrip voor het tempo waarin men hier gewend is te werken.







 Onze kinderen hebben er ook van genoten!




Cypressa, bedankt!
We kijken dankbaar terug op een bijzonder fijne tijd.


donderdag 5 september 2013

De vakantie is weer voorbij...

De kinderen hebben heerlijk genoten van een paar weken geen school. Ze hebben het vorig schooljaar van de wereldschool afgerond door heel hard te werken, samen met juf Hanna. Zij wilde, voordat ze weer terug naar Nederland zou gaan, graag het jaar helemaal afgerond hebben. En dat is gelukt!



We hebben ondertussen afscheid van haar genomen door in een stukje bos te gaan wandelen met elkaar en als afsluiting een ijsje te gaan eten in de stad. De kinderen hebben het erg gezellig bij haar gehad!

Eerder,in juli,  hebben we bezoek gehad van Jan Willem (broer van Marieke) en Nathan. Neelke en Aron hadden nog school, maar er was ook tijd voor andere leuke dingen. We zijn o.a. naar het meer geweest, hebben gewandeld en er zijn een heleboel spelletjes Monopoly gespeeld. 



De juf was heel blij dat er versterking kwam om een slang te lijf te gaan..


De laatste drie weken hebben ze echt vakantie gehad. In het begin was het wel even denken, wat ze allemaal konden doen nu de hele dag voor hen lag. Maar uiteindelijk hebben ze heerlijk gespeeld in en om het huis, samen met Nederlandse en Malawiaanse vriendinnen en vriendjes. Met de pop, touwtje springen, kwartetten in de boomhut, kleien met zand en water, ´s avonds met z´n allen in het donker rond het kampvuur in de tuin..






...en een stuk rijden op een hobbelige zandweg richting het volgende dorp boven op de auto van oom Jaap en tante Aukje.



Als gezin hebben we ook een weekendje met elkaar genoten van zonsopgang, water en strand 
aan het prachtige Lake Malawi.



Ondertussen is er hard gewerkt bij de School of Blind  aan de fundering van de nieuwe slaapzaal.
We kijken uit naar de groep van Cypressa die volgende week zaterdag hoopt aan te komen om twee weken mee te gaan bouwen. En we zien ook uit naar de nieuwe juf, Sifra !

















dinsdag 20 augustus 2013

Preken, hoe doe je dat?

Preaching Seminar for Ministers

Een seminar over preken voor predikanten. Terwijl ik ben uitgezonden om kerkenraden toe te rusten. Dat heeft dus wel even wat uitleg nodig.
We hebben vorig jaar een training voor kerkenraden over preken gekregen van een GZB collega uit Zimbabwe. Die hebben we vertaald en in een echte dorpsgemeente uitgeprobeerd. De meeste preken worden hier door ouderlingen en diakenen gehouden, onder meer omdat er een groot predikantentekort is. Helaas hebben de meeste ouderlingen en diakenen nooit onderwijs ontvangen om een Bijbelgedeelte uit te leggen. Het scholingsniveau is sowieso laag, m.n. in de dorpen. Er is ook geen leescultuur, het weinige geld dat men heeft besteden ze dan ook niet aan boeken. Als ze al een Bijbel hebben kunnen ze er vaak niet goed uit lezen. De gemeentepredikanten zijn druk bezet met het besturen van de kerk, de gemeente telt altijd meerdere preekplaatsen. Op een zondag kan hij maar 1 preekplaats bedienen. Wat er in de rest van de gemeente gebeurt tijdens de dienst weten ze meestal niet. Dat is jammer, want zo missen ze wel een hoofdtaak waar ze toe geroepen zijn om het Woord van God te verkondigen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat, de predikant samen met de kerkenraad verantwoordelijk blijft voor de prediking in de gemeente, ook als een predikant er zelf niet kan voorgaan. Met deze training willen we de predikanten inzetten om hun kerkenraden toe te rusten. Zo kunnen ze toch hun verantwoordelijkheid voor de prediking nemen.
De training die we aangereikt kregen is prachtig, maar in onze situatie eigenlijk iets te lijvig en voor een deel van de doelgroep ook wel te hoog gegrepen. In de afgelopen maanden hebben we de training dan ook herschreven, vereenvoudigd en flink ingekort. De tijd lijkt nu rijp om het in de hele kerk in te zetten.

De meeste gemeentepredikanten houden jaarlijks een ouderlingenschool. Dan komen ze een aantal middagen bij elkaar om toegerust te worden. Het materiaal dat hiervoor gebruikt wordt is meestal een samenvatting van de kerkorde. Dat wordt dan gezamenlijk gelezen en toegelicht. Kennis over kerkbestuur is inderdaad belangrijk, maar onderwerpen zoals preken en pastoraat mogen niet gemist worden.


Heel mooi was de reactie van een van de deelnemers tijdens het Seminar. ´...eindelijk heb ik iets moois in handen om de ouderlingenschool een goede invulling te geven!..´

Een aantal mensen was gevraagd om een lezing te verzorgen. De eerste dag stond in het teken van bezinning op de roeping en verantwoordelijkheid van de predikanten en de Bijbelse grondmotieven. De avond van de eerste dag is het trainingsmateriaal gepresenteerd. Dag twee stond vooral in het teken van het bestuderen van de training in kleine groepen. Om daarna op de afsluitende dag de predikanten toe te rusten hoe deze training in de praktijk te geven aan hun kerkenraden. Hierbij lieten we de predikant aan het woord bij wie in de gemeente we deze training hebben uitgeprobeerd. Hij was erg enthousiast over de training. De mensen die in zijn gemeente toegerust zijn met deze training worden graag op de preeklijst gezet, de nieuwe manier van preken wordt in de gemeente erg goed ontvangen. Deze mensen gaan zelfs met hun trainingsmateriaal langs bij collega ouderlingen om hen op weg te helpen een preek voor te bereiden!



We hopen en bidden dat alle deelnemers ook daadwerkelijk nu de noodzaak zien om hun kerkenraden toe te rusten en door dit Seminar gemotiveerd zijn om deze training in hun gemeente in te zetten en zo een bijbelse boodschap te laten klinken!

woensdag 19 juni 2013

Van papaya, eucalyptus en nog veel meer...

Pas hadden we met ons team van Palliative Care in het ziekenhuis een training over het gebruik van natuurlijke medicijnen. Ik zat in de organisatie van deze 3-daagse training. We nodigden iemand uit van de organisatie Anamed (Action for Natural Medicine). Het gebeurt hier in Malawi regelmatig dat je niet de beschikking hebt over bepaalde medicijnen terwijl je ze wel nodig hebt. Zou er dan niets natuurlijks zijn? Of er groeien in je omgeving planten en bomen die hele goede voedingstoffen bevatten en de mensen weten dat eigenlijk niet. Wat is er dan mooier om les te krijgen over deze tropische planten en bomen en ook nog een 'medical garden' aan te leggen met elkaar? Zo leerden we dat Papaya wondreinigend is, Guava helpt bij diarree, Artemisia voorkomt er helpt bij malaria, Casia Alata bij schimmels en nog veel meer. Wat heeft God dat eigenlijk mooi geschapen. Er zit zoveel meer in Zijn schepping dan we soms weten.



Van gedroogde bladeren van de Eucalyptus boom -die we geplukt hadden- maakten we een tinctuur die helpt bij hoesten.


Poeder maken van gedroogde bladeren.  


Tussendoor thee drinken van lemongrass en hibiscus.




Van chili-peper maken we poeder. Dit maken we samen met olie warm en voegen er wax aan toe. Het resultaat is een zalf die te gebruiken is bij spierpijn en reuma.




En we werken met elkaar een ochtend aan onze eigen medicinale tuin bij het ziekenhuis. En nu maar hopen dat het goed willen groeien op deze droge grond. Ik ga regelmatig kijken om de tuinman er aan te herinneren dat er vooral wel goed water gegeven moet worden.

Van deze training maken we gelijk al goed gebruik. We bezoeken op dit moment wekelijks een jonge, ernstig zieke weduwe met HIV/aids. Ze heeft grote wonden die niet te genezen zijn. Omdat we hier geen wondverbanden en -dressings hebben gebruiken we papaya om de wonden te reinigen. Dat houdt het in ieder geval schoon. Het is hartverscheurend om deze jonge  vrouw -met haar pijn- te zien liggen. Toch doen de bezoeken haar goed. En dan is het mooi om rond haar bed te mogen zingen en bidden met elkaar. Zo proberen we licht in de duisternis te brengen.





Ik moet denken aan die tekst in Openbaringen 22: 2 waar staat:  Er zal staan de Boom des levens, die  twaalf vruchten voortbrengt - van maand tot maand geeft hij zijn vrucht. En de bladeren van de boom zijn tot genezing van de heidenvolken.
Geen honger en geen ziekte meer. God alles en in allen. Dat is toch wel iets om naar uit te kijken!






zaterdag 1 juni 2013

Gastblog pa en ma Oosterwijk

Enkele impressies van ons verblijf in Malawi.

10 mei, onze aankomst in Lilongwe, wat een heerlijk weerzien. Daar stonden ze alle 6!!




Onderweg hadden we elkaar veel te vertellen. We hadden een voorspoedige reis, bijna 5 uur rijden vanaf het vliegveld. Een uurtje voordat we thuis zouden zijn, vlogen onze koffers van het dak, het imperiaal bleek losgetrild te zijn, de inhoud bleef op een enkel ding na ongedeerd. Gelukkig geen persoonlijke ongelukken. Leuk om te zien hoe Tjerk en Marieke wonen. We hadden het wel op skype gezien, maar in het echt is het toch weer anders. Ze wonen luxe volgens Malawiaanse begrippen, verder leven ze erg sober. Het is mooi om te zien hoe ze improviseren met de spullen die ze hebben. Ze passen zich goed aan bij de bevolking, zijn erg gastvrij, zoals de Malawianen zeker zijn.



Op zondag  werden we voorgesteld aan de gemeente.  Toen de dienst begon was de kerk nog niet voor de helft gevuld en aan het eind van de dienst zat de kerk propvol...
We genieten ervan om bij onze kinderen en  kleinkinderen te zijn. Tegelijkertijd maken we ons nuttig door een boomhut te bouwen en in huis te verven of repareren.






Tjerk en Marieke hadden een prachtig programma gemaakt waar we ons uitstekend in konden vinden. Zo zijn we een paar dagen naar het Malawi Lake geweest. Dat was erg genieten, voor hen ook goed om er even uit te zijn, ze hebben best een druk leven. 


De dagen zijn hier korter omdat het om 6 uur al donker is. s´Avonds doe je hier niet zo veel. De kinderen krijgen hier les van juf Hanna, die tot augustus hier blijft. Daarna moeten ze weer op zoek naar een andere juf. Lucas gaat vooral naar de lokale school.




We hebben een bezoek gebracht aan de blindenschool. Erg indrukwekkend. Voor deze kinderen is er weinig toekomst.





Een bezoek gebracht aan het trainingscentrum waar Tjerk lesgeeft. We hebben Tjerk volop in bedrijf gezien in het begeleiden en trainen van leidinggevende gemeenteleden.



We hebben verschillende mensen bezocht, waaronder Ephron, de tuinman, een weduwe en de nachtwaker Jeremiah. Het is goed om te zien hoe de mensen hier leven.




Ook hebben we het ziekenhuis bezocht. Dat zag er goed verzorgd uit voor Afrikaanse begrippen. We gingen allereerst kijken bij Marieke die samen met Aukje speltherapie doet met kinderen die HIV/aids hebben. En natuurlijk maakten we kennis met het personeel daar. Op het moment waren er niet heel veel patiënten, die zijn er meer in de regentijd. Dan heb je meer ziekten zoals malaria e.d.



De winkelstraat van Ekwendeni.



Hier halen ze de post..!

We hebben een onvergetelijke tijd gehad!