Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

woensdag 30 april 2014

Een weekendje weg

We zijn voor het eerst wezen kamperen in Afrika. Een hele belevenis. Allereerst om alles in te pakken. Vervolgens de rit naar Nyika National Park. Eerst een uur verharde weg, daarna vier uur hobbelen op een zandweg met kuilen en hobbels. In de auto wordt alles met een laagje stof bedekt. De laatste twee uur komen we geen mensen meer tegen. En dan is daar opeens een camping. Midden in de prachtige natuur. Hoogvlaktes en ongerepte natuur. Het lijkt alsof we hier de enigen zijn. Zebra's, antilope's, bokken en een jakhals. Die komen we wel tegen. De hyena's horen we alleen, 's nachts. Helaas laat de luipaard zich niet zien. Een impressie van het mooie Malawi!














zaterdag 12 april 2014

First fruits

Telkens weer een prachtig gezicht als je mensen op zondag met een stengel met maiskolven naar de kerk ziet gaan. Ze hebben de mooiste uitgekozen van de eerste vruchten. Die dragen ze op in de kerk als dank aan God die de 'wasdom' heeft gegeven. Dankbaar dat de 'promising rains' inderdaad veel belovend bleken te zijn.
Op weg naar de kerk om de eerste vruchten op te dragen

De eerste vruchten van het nieuwe oogstseizoen, er is lang naar uitgekeken. De meeste mensen hebben de laatste maanden de broekriem aangehaald. De voorraden van het vorige seizoen raakten op. Nog maar eens een maaltijd overslaan was dan de enige keus. Maar nu kunnen de meesten weer vers van het land eten.

Mooi gebaar om dan de eerste vruchten terug te geven aan God die regen, zonneschijn en groei geeft. De maiskolven worden per zondag verzameld en dan weer doorgegeven aan anderen.


Wij dachten dat het dan daarna alleen aan de armen werd uitgedeeld. Afgelopen zondag kregen we een lesje Afrikaans respect en culturele afspraken. De allereerste opgedragen mais ging voor een klein deel naar de dominee en de kerkenraad, het andere deel werd inderdaad aan een arm gezin gegeven. Tenslotte  moet je hen die door God over je gesteld zijn ook eren / respecteren.
De tweede zondag werden de maiskolven na de dienst voor een deel gegeven aan verschillende mensen in bij ons op de missiepost, zoals de zendelingen, dus ook wij! Maar gelukkig ook weer een deel aan een arm gezin. We wisten dit niet, maar plotseling stond er een ouderling bij ons in de tuin met een bosje maisstengels...

'we can't skip the missionaries, its a way of expressing our appreciation of your family being part of our community' (de zendelingen mogen we natuurlijk niet overslaan, het is een blijk van waardering voor wie jullie zijn in ons dorp)

We hebben met de kinderen de verse maiskolven later boven een kampvuur geroosterd. De nachtwaker heeft voorgedaan aan de kinderen dat je de mais op twee manieren kunt roosteren. als de 'schillen' er nog omheen zijn brand alleen de buitenkant weg en blijft de mais zachter. Rooster je de mais boven wat hete kolen zonder de 'schillen' dan verdampt het vocht en krijg je knapperige mais. Het moet gezegd worden, het is echt lekker! Kan ook niet beter toch?
Opgedragen mais, in dankbaarheid weer uitgedeeld en door anderen ontvangen en met smaak gegeten.


Maar lang niet iedereen kan dit hier nazeggen. Veel mensen hebben toch geen goede oogst dit jaar te verwachten. Het kan zijn dat ze te vroeg begonnen zijn met zaaien, zodat na de eerste regens toen het een aantal weken droog bleef al het zaaigoed niet goed is opgekomen. Anderen hadden gewoonweg niet voldoende geld voor zaaigoed en al helemaal niet voor de noodzakelijke kunstmest. Weer anderen woonden in een gebied waar het al heel vroeg is opgehouden te regenen, dan droogt de mais veel sneller in en is er nauwelijks oogst. De weduwen en wezen die op zichzelf zijn aangewezen hebben het zwaar!
Marieke is op outreach geweest met het team van Palliatieve Zorg, dit keer speciaal om die gezinnen en alleenstaanden op te zoeken en ze te helpen met een zak maismeel gemengd met voedzame stoffen. Aangrijpend om dan te zien in wat voor omstandigheden sommigen moeten leven. Het meisje op de foto is al 12 al zal je dat niet zeggen... Ze is HIV besmet en heeft een enorme groei achterstand en ondervoed.
Het mooie is dat we haar op het spoor zijn gekomen door het kinderwerk in het ziekenhuis.




 Het is niet verwonderlijk dat sommige mensen een afspraak in het ziekenhuis missen. Als we zelf ruim een half uur hebben gereden over een modderige weg en vervolgens nog een eind gelopen naar een van de gezinnen, beseffen we dat het voor hen minimaal 2 uur lopen moet zijn naar het ziekenhuis. 
Een gezin van weeskinderen, oudste zus van 20 is ziek. Ze krijgen een zak mais

Over de eerste vruchten gesproken; Tjerk heeft in de afgelopen 2 jaar met een team mensen een aantal trainingen ontwikkeld en uitgeprobeerd. Nu in de hele synode gemeenten begonnen zijn om de trainingen in te zetten stromen de reacties binnen. Afgelopen week stond een predikant op het synodekantoor met een grote glimlach Tjerk op te wachten. Hij had net ervoor nog een stapel cursusboeken gekocht 'preken maken, voor kerkenraden'. Hij vertelde dat er vorige week met de eerste les al 42 mensen meededen in zijn gemeente en dat er later nog veel meer wilden aansluiten, maar dat die volgend jaar aan de beurt komen. De dag erna stapte een andere predikant voor mijn kantoor van zijn motor, druipnat van de regen. Hij kwam een voorbeeld voor een certificaat ophalen, in zijn gemeente had hij net de eerste prekencursus afgerond. Hij is zelf zo enthousiast dat hij gelijk een tweede ronde wil beginnen. Ondertussen werken we met een enthousiast team aan de volgende training; pastoraat voor kerkenraden.


dinsdag 1 april 2014

Calling is a calling for life

Al tijdens ons verlof in Nederland kregen we het bericht dat een van de trainers, die we opgeleid hebben was geveld met een herseninfarct. Hij kon niet lopen en niet meer spreken, zo was het eerste bericht.
We hebben het hier over meneer Mwasinga een man van ergens begin zestig, erg groot en aan de maat, een gepensioneerd leraar. Een zeer toegewijde trainer.

Mr. Mwasinga links op de foto tijdens zijn opleiding

Ik zie hem nog zo zitten tijdens de interviews van ruim een jaar geleden. Tot op het bot gemotiveerd om trainer te mogen worden. We stelden hem de vraag; ' stel dat je van je woonplaats aan het meer naar een dorpje in de bergen moet om te trainen en het plenst bakken regen uit de lucht. Wat doe je dan?' Hij antwoordde direct 'Als ik trainer mag worden zie ik dat als de roeping van God om met de gaven die Hij me geschonken heeft als leraar nog een poosje te mogen dienen tot opbouw van Zijn kinderen. En als er dan bakken met regen uit de lucht komt, dan zij dat maar zo. Als de weg onbegaanbaar is voor de fiets dan ga ik lopen. De mensen rekenen daar op mij en ik op hen.'
En dan moet je weten dat we in een van de rapportages later hoorden dat naar een van de plaatsen aan het meer waar hij traint niet eens een normaal pad loopt. Ze varen dan langs een bergkam in een kano om in het dorp te kunnen komen.

In November hebben we een training van hem bezocht ter motivatie en om een portret van hem te maken die de GZB gebruikt om het werk te communiceren naar de achterban in Nederland.

 GZB collega's uit Nederland maken een portret van Mr. Mwasinga

Collega Martijn vd Boogaart in gesprek met Mr. Mwasinga

Ik feliciteer de deelnemers met zo'n goede trainer, wat met applaus wordt ontvangen.

Terug naar meneer Mwasinga. een dag voor Kerst, een herseninfarct, en hij kan niets meer! Een grote sterke vent geveld. Al zijn plannen, ambities en zijn tijd om God te dienen, van het ene moment op het andere vervlogen...
Kort na ons verlof heb ik hem opgezocht, ik verwachtte een gebrekkige oude man aan te treffen met zijn ziel onder zijn arm. Niets was minder waar!
We hadden via via laten weten dat we onderweg waren. Hij stond ons buiten op te wachten en vertelde dat hij die morgen nog naar zijn landje geweest was om het onkruid te wieden.


Dat vertelde hij zelf! Hij kan dus weer spreken, al gaat het wel langzaam en zijn bepaalde klanken moeilijk te vormen door de verslapte mondspieren. Hij is op een streng dieet gezet en oefent heel de dag met zijn uitspraak en zijn spieren.
'Het gaat goed met mij en ik wil nog verder terug komen. Ik ben nog niet klaar. God schenkt me elke dag nieuwe kracht. Eind April beginnen de trainingen weer en dan wil ik er weer staan. Calling is a calling for life!'




Als God het geeft staat hij er weer. Spreken zal wellicht nooit meer zo vloeiend gaan als voorheen, maar de gedrevenheid  is er wel.

A calling is a calling for life