Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

dinsdag 1 april 2014

Calling is a calling for life

Al tijdens ons verlof in Nederland kregen we het bericht dat een van de trainers, die we opgeleid hebben was geveld met een herseninfarct. Hij kon niet lopen en niet meer spreken, zo was het eerste bericht.
We hebben het hier over meneer Mwasinga een man van ergens begin zestig, erg groot en aan de maat, een gepensioneerd leraar. Een zeer toegewijde trainer.

Mr. Mwasinga links op de foto tijdens zijn opleiding

Ik zie hem nog zo zitten tijdens de interviews van ruim een jaar geleden. Tot op het bot gemotiveerd om trainer te mogen worden. We stelden hem de vraag; ' stel dat je van je woonplaats aan het meer naar een dorpje in de bergen moet om te trainen en het plenst bakken regen uit de lucht. Wat doe je dan?' Hij antwoordde direct 'Als ik trainer mag worden zie ik dat als de roeping van God om met de gaven die Hij me geschonken heeft als leraar nog een poosje te mogen dienen tot opbouw van Zijn kinderen. En als er dan bakken met regen uit de lucht komt, dan zij dat maar zo. Als de weg onbegaanbaar is voor de fiets dan ga ik lopen. De mensen rekenen daar op mij en ik op hen.'
En dan moet je weten dat we in een van de rapportages later hoorden dat naar een van de plaatsen aan het meer waar hij traint niet eens een normaal pad loopt. Ze varen dan langs een bergkam in een kano om in het dorp te kunnen komen.

In November hebben we een training van hem bezocht ter motivatie en om een portret van hem te maken die de GZB gebruikt om het werk te communiceren naar de achterban in Nederland.

 GZB collega's uit Nederland maken een portret van Mr. Mwasinga

Collega Martijn vd Boogaart in gesprek met Mr. Mwasinga

Ik feliciteer de deelnemers met zo'n goede trainer, wat met applaus wordt ontvangen.

Terug naar meneer Mwasinga. een dag voor Kerst, een herseninfarct, en hij kan niets meer! Een grote sterke vent geveld. Al zijn plannen, ambities en zijn tijd om God te dienen, van het ene moment op het andere vervlogen...
Kort na ons verlof heb ik hem opgezocht, ik verwachtte een gebrekkige oude man aan te treffen met zijn ziel onder zijn arm. Niets was minder waar!
We hadden via via laten weten dat we onderweg waren. Hij stond ons buiten op te wachten en vertelde dat hij die morgen nog naar zijn landje geweest was om het onkruid te wieden.


Dat vertelde hij zelf! Hij kan dus weer spreken, al gaat het wel langzaam en zijn bepaalde klanken moeilijk te vormen door de verslapte mondspieren. Hij is op een streng dieet gezet en oefent heel de dag met zijn uitspraak en zijn spieren.
'Het gaat goed met mij en ik wil nog verder terug komen. Ik ben nog niet klaar. God schenkt me elke dag nieuwe kracht. Eind April beginnen de trainingen weer en dan wil ik er weer staan. Calling is a calling for life!'




Als God het geeft staat hij er weer. Spreken zal wellicht nooit meer zo vloeiend gaan als voorheen, maar de gedrevenheid  is er wel.

A calling is a calling for life

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Fijn als je wilt reageren op onze blogberichten.