Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

maandag 5 mei 2014

Wie er vandaag aan de deur kwamen...

Met enige regelmaat komen er hier mensen aan de deur. Ze kloppen aan of komen de tuin binnen lopen.
En dan komen ze niet altijd op het meest geschikte moment voor ons gevoel. Toch maar proberen even naar het verhaal te luisteren en soms wat te helpen. Zo ook vandaag weer.

- Hij staat aan het eind van de morgen bij het hek met wat suikerriet. Een jongen van een jaar of 9. Op blote voeten en slecht gekleed. Of we wat willen kopen.
Tja, suikerriet eten we zelf niet en het is ook niet de eerste keer dat hij hier staat. Vrijdag kwam hij langs met 1 stengel suikerriet voor 40 kwacha. Dat is omgerekend ongeveer 7 eurocent. Dus ja, vooruit ik kocht er een. Maar zaterdagmorgen stond hij er weer, nu met maiskolven. 'Nee sorry, we hoeven niet'. Zondag stond hij er weer met suikerriet. 'Nee, we hoeven het niet meer. Maar waarom wil je dat verkopen?' Hij antwoord dat hij schoolgeld nodig heeft. We vroegen hem vandaag terugkomen, zodat onze tuinman Ephron hem kon vertalen. Na met hem gesproken te hebben belooft hij morgen met hem mee naar school te gaan om te achterhalen waar er hulp nodig is. We zijn benieuwd of het verhaal waar is en of hij ook op komt dagen om met Ephron naar zijn school te gaan.
Als het waar is gaat het uiteindelijk maar om een paar euro die er nodig is om hem naar de lagere school te laten gaan.

-Ze komt bij de veranda met de vraag of we weer schoolgeld hebben. Een meid van een jaar of 16.  De laatste termijn is weer begonnen op de middelbare school en het schoolgeld moet betaald worden. Omdat haar moeder, die weduwe is, geen schoolgeld kan betalen klopten ze bij ons aan. Aan het begin van een nieuwe 'term' komt ze altijd langs voor het geld. Om de volgende dag het bonnetje van de school te brengen, zodat we weten dat het ook echt betaald is.

-Bijna gelijk erachteraan komt het 'houtvrouwtje'. Zo noemen we haar, omdat ze ons regelmatig hout verkoopt voor de openhaard. Dan komt ze aanlopen met een grote bos takken op haar hoofd, ze heeft er anderhalf uur voor gelopen. Ze is weduwe, heeft geen vaste inkomstenbron en van de 5 kinderen die nog thuis wonen zijn de jongsten een tweeling van 3 jaar. We hebben van iemand geld gehad om haar door de moeilijke maanden voor de nieuwe oogst te helpen. Zo komt ze elke tien dagen momenteel een bedragje halen waar ze een emmer mais voor haar gezin van kan kopen. We helpen haar ook met schoolgeld voor haar dochter. Tot onze verbazing komt ze dat bedrag dat ze vorige week kreeg weer terug brengen. Haar dochter is kwijt vertelt ze. Niet terug gekomen van een bezoek. Het vermoeden is dat ze in alle stilte getrouwd is en bij hem woont. En dat terwijl ze niet eens haar middelbare school heeft afgemaakt?
En waarom op zo'n manier? Waarschijnlijk omdat hij geen bruidschat kan betalen, bedenken zij en de tuinman. Althans ze hoopt dat een stiekeme trouwerij het geval is, en niet dat ze echt kwijt is. Een rijke jongen valt doorgaans niet op een arm meisje en een arme jongen kan geen bruidsschat betalen. Dan is de enige manier hier om er in alle stilte van door te gaan.
En dan is ze in ieder geval nog getrouwd. Voor ons is het lastig te begrijpen hoe het in een context van armoede en een cultuur van niet rechtstreeks over deze dingen praten zover kan komen. Wij hopen in ieder geval dat de moeder er snel duidelijkheid over krijgt!

-En dan aan het eind van de middag staat er weer een jongen in de tuin. Een dove jongen van een jaar of 17. Of we batterijen voor z'n gehoorapparaat kunnen betalen. Onze kinderen herkennen hem van vorige week toen hij ook al langs was geweest en daarna alle huizen in de buurt af ging. Wat moet ik hier nu weer van denken? Van wat hij voor me opschrijft op een papiertje wordt ik ook niet veel wijzer. En als ik nu wat geef staat hij er misschien volgende week weer, terwijl hij er gezond genoeg uit ziet om te kunnen werken. Ik besluit nog wat navraag te doen en hem morgen met onze tuinman te laten praten. Maar nee, hij gebaart dat hij het geld nu wil. Nou, helaas morgenochtend om 8 uur praten we verder gebaar ik terug. Hij kijkt niet heel blij. Ben benieuwd of hij komt en of ik dan weet wat ik er mee aan moet.

Een daagje thuis hier brengt zo z'n eigen dingen mee. We weten allemaal dat we als christenen geroepen zijn om recht te doen en de armen niet te vergeten. De praktijk is wel wat weerbarstiger. Wanneer geef je wel en wanneer geef je niet? Heb ik wel echt oog voor de mensen die hier langs komen. Je kan hier niet volstaan met elke maand geld geven voor een sponsorkindje van Woord en Daad.
Vanavond bij het eten lazen we in het GZB-dagboekje. Groter groeien. Dat gaat niet altijd zo vanzelf als in het liedje van Elly en Rikkert. Wat als er geen eten is, of er niet naar school gegaan kan worden? Of we geen bijbel hebben om te groeien in ons geloof?
Voor onze kinderen is dit geen ver-van-ons-bed-verhaal.
Wat vind je ervan dat sommigen op onze wereld bijna alles hebben, en sommigen bijna niets?
De vraag aan het eind van het dagboekstukje werd eensgezind door de kinderen beantwoordt:
'Oneerlijk'
Eentje vraagt vervolgens; '... Maar waarom geven de rijke mensen gewoon niet meer weg?'      
Was het maar zo makkelijk!! Ja, waarom eigenlijk niet?!!