Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

zaterdag 7 juni 2014

Mooie mensen!

Vrijdagmorgen 6 uur, ik hoop zo te vertrekken voor een rit van 2 en half uur over een bergpas naar Karonga, de grensstad bij het noordelijk gelegen Tanzania. Net voor vertrek nog gauw wat kussens klaargelegd in de boomhut en een tekstje gestuurd naar de mannen met wie we elke vrijdagmorgen bidden dat ik er helaas niet bij kan zijn. Mooie mensen! Ik weet dat ze straks ook deze dag voor mij zullen bidden, geweldig toch?! Net als ik weg wil rijden komen de eersten het pad op lopen. 
'Hey man, enjoy your trip, safe travel. God bless you brother! Let us pray!'
Twee handen op mijn schouders, een gezamenlijk 'amen', 'thanks brothers', nog een klap op de motorkap en ik ben weg. Twee vrienden uit Noord-Ierland en Zuid-Afrika, ik zeg niets teveel om hen broers te noemen.

Met een brede grijns rijd ik over de missiepost. Natuurlijk ga ik niet alleen op pad. Dat kán gewoon niet in Afrika. Als je zelf niet mensen hebt gevraagd om mee te rijden zijn er altijd wel mensen die jou vragen mee te mogen rijden. Dit keer zijn dat: een dominee die gaat condoleren bij familie in zijn home-village, een broeder uit missieziekenhuis die graag eens mee wilde om een training bij te wonen, een Duitse vrijwilligster rijdt ook mee om net voor haar vertrek uit Malawi nog wat mensen gedag te zeggen. 

Mijn telefoon gaat over als we net de laatste passagier hebben opgehaald. Het is mijn directeur die me uitgebreid bedankt voor het meenemen van zijn collega-predikant en nog even een veilige reis wenst. Een van de passagiers doet nog een gebed en dan zijn we echt weg. Er wordt hard gelachen als ik, naar goed gebruik, uitgebreid alle passagiers aan elkaar voorstel en een tikkeltje overdreven vraag of het goed gaat met alle huisgenoten, inclusief vader/moeder/opa/oma/achteroom en de buurmans verre neef. 
En met een groots gebaar antwoorden ze:'Tose tili makora!' Iedereen maakt het goed. 
Natuurlijk is het gekscherend, maar er zit wel iets moois en warms in opgesloten! Je doet er toe, je bent deel van een groter geheel.
Zeggen wij in Nederland ook niet vaak: 't gaat goed hoor'. Maar gaat het dan ook altijd echt goed? Net zomin hier in Malawi. Dat blijkt wel uit de gesprekken in de auto. In elke familie is wel wat; armoede, honger, misoogst, chronisch geld tekort, mannen die weglopen bij hun gezin, dronkenschap, HIV/aids. En dan toch die warme glimlach bij mijn passagiers. 'God heeft ons gezegend zodat we tot zegen kunnen zijn voor anderen'  Mooie mensen!

Ongemerkt heb ik toch 20 minuten van de geschatte reistijd afgereden. Het was heerlijk rustig op de weg. Ruim twee uur later en wat nieuwe lifters erbij, komen we bij de kerk in Karonga aan. Vandaag mag ik twee seminars geven tijdens een conferentie voor evangelisatie teams. Ik heb er veel zin, sinds we terug in Malawi zijn na ons verlof ben ik vooral bezig geweest om werkgroepen aan te sturen die trainingen samenstellen en het materiaal vervolgens te herschrijven. Prachtig werk, daar niet van, maar ik vind het vooral erg leuk om groepen mensen mee te nemen in een les en iets nieuws en praktisch aan te leren.

De deelnemers komen uit de hele classis en verblijven in gastgezinnen. Sommigen komen net aan met de fietstaxi. Achter de auto parkeert een minibusje en ik sta versteld hoeveel mensen daar uit komen rollen, inclusief bagage tel ik zo 15 mensen. Na 15 handen en begroetingen pak ik gauw mijn spullen uit de auto. Gewapend met een tas met lesmateriaal, een fototoestel om mijn nek en een rol flipover papier onder de arm probeer ik snel in het verenigingsgebouw de laatste voorbereidingen te treffen. Maar dat gaat zomaar niet. Twee predikanten trekken mijn spullen uit mijn handen en zeggen met een grote glimlach; 'denk je nu echt dat je als onze gast ook maar iets zelf naar binnen kan dragen?' Als alle spullen voorin op een tafel liggen geeft een van hen me een omhelzing. 'goed je te zien pastor Fisher' Ik probeer nog tegen te werpen dat ik geen pastor ben maar gewoon een trainer. ' Onzin! Of we nou bij jou mogen meedenken in een werkgroep of als deelnemer tijdens een seminar, het is telkens zo opbouwend en dan zouden wij wel dominees mogen zijn en jij geen pastor? Mooie mensen! 




Alle deelnemers worden per gemeente welkom geheten en een uitgebreid welkom volgt voor mij als spreker. Als iedereen geweest is heten we elkaar welkom met driemaal handenklap en in koor zeggen we daarbij 'in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, geprezen is Zijn Naam' Spontaan zet een van de deelnemers een lied van aanbidding in. Het is een beurtzang die meerstemmig gezongen wordt. En zingen kunnen ze, met alles wat in hen is en wie ze zijn! Probeer dan maar eens stil te staan!
Mooie mensen!


Na nog heel veel zingen, gebeden en een bijbeluitleg over de Ethiopische minister van Financiën uit Handelingen 8, is het mijn beurt om de eerste seminar te verzorgen. Het sluit mooi aan bij de dagopening. Deze Ethiopiër werd uitgelegd wat hij las en daarvandaan werd hij bij Jezus gebracht en vervolgde zijn weg met blijdschap. Ik vertel dat de realiteit van deze blijdschap die je mensen kunt geven en de blijdschap in de hemel over een persoon die tot Jezus komt moet ons toch wel aansporen tot evangelisatie!

'..Doe je ogen eens dicht en moet je jezelf eens proberen het volgende voor te stellen: ontelbaar veel mensen staan daar te juichen als een van de boodschappers van God zijn ronde doet in de hemel en de mededeling doet van Zijne Koninklijke Hoogheid; "Heden verkondigt De Koning jullie grote blijdschap! De volgende mensen hebben we de afgelopen minuten bij kunnen schrijven in het boek van het Leven......" 
En dan volgt er een lange lijst van namen uit alle uithoeken van de wereld, gevolgd door een vreugdekreet; "We zijn er bijna; uit alle volken, stammen en talen zal straks klinken: LEVE DE KONING!"  Iedereen is blij, valt op de knieën en juicht in aanbidding....'
Mooie mensen!


Tijdens de lunch in de pastorie - deelnemers eten buiten - wordt ik weer uitgebreid voorgesteld aan de vrouw en kinderen van de plaatselijke dominee. 'heb je je vrouw en kinderen niet meegenomen? Dit is de pastorie, een huis voor de mensen! Iedereen is welkom, je hoeft echt niet te wachten op een uitnodiging. De volgende keer mag je ze gewoon meenemen hoor, er is plek zat om te blijven slapen.'
Mooie mensen!




Omdat we voor het donker graag weer terug willen zijn in Ekwendeni korten we de middagsessie behoorlijk in. Het is een vervolg op de eerste seminar over evangelisatie. Discipelschap oftewel de geestelijke groei nadat iemand tot geloof is gekomen. Het is fijn dat de ongeveer 60 deelnemers de tekst en vragen mee naar huis krijgen. We sluiten af met een rollenspel om het geleerde in de praktijk te brengen. Zonder te oefenen of enige vorm van overleg spelen 2 mensen dat ze bij iemand op bezoek gaan die onlangs tot geloof gekomen is. Ik sta versteld van wat ze allemaal hebben opgepikt in de seminars en kunnen toepassen in dit rollenspel! Vol overgave tonen ze de vrouw hun blijdschap dat ze nu 'bij de familie van Jezus' hoort.
Mooie mensen!


Onder het zingen van een afscheidslied zwaaien de deelnemers ons uit en stappen wij vlug in de auto om naar huis te gaan. Vier mensen dragen mijn spullen en zwaaien ons uit.Terwijl ik mijn gordel omdoe voel ik twee handen op mijn schouders, een kort gebed om een veilige reis volgt. 
Mooie mensen!


Natuurlijk rijden er een aantal mensen mee, inclusief bagage. En halverwege de reis langs het meer kopen we nog een bosje verse vis aan een touwtje. Nee, die mag niet mee in de auto... Tewijl ik de vis netjes aan de ruitenwisser achter de auto hang wordt er hard gelachen in de auto. 'Pastor Fisher doesn't like the smell of fish!
Mooie mensen!