Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

woensdag 18 november 2015

Graduation Trainers

De trainers wisten dat ze aan het einde van hun opleiding een certificaat zouden krijgen, maar dat ze nog iets bijzonder mee zouden krijgen maakte hen toch wel heel nieuwsgierig.
Want voor in de kerk stond een tafel met daarop iets onder een kleed....
Sommige trainers hadden inmiddels thuis ook post ontvangen vanuit de Grote Kerk Gemeente in Zwolle. Daar hebben ze een actie op touw gezet waarbij gemeenteleden een trainer uit Malawi konden 'adopteren'. Hiermee is geld opgehaald om de trainers bij hun diplomering een bijzonder cadeau te geven: English Study Bible. Een prachtig cadeau wat enorm is gewaardeerd!

Tot 24 november is via deze link een korte documentaire te zien van het project
http://we.tl/U6IiYLpWfJ
Daarna is hij ook te vinden via www.gzb.nl

Hierbij een serie foto's van de Graduation Basic Elder School Trainers


Golf-Shirts met logo van de GZB + PKN Grote Kerkgemeente te Zwolle + de Presbyteriaanse Kerk van Malawi. Daarachter de ESV studiebijbels

 Arie vd Poel en Nico de Waal zijn als Guests of Honor, namens de GZB aanwezig

 Arie vd Poel spreekt de groep trainers en kerkleiding toe vanuit het Spreuken boek: '...the fear of the Lord is the beginning of all wisdom...'

GZB collega Martijn vd Boogaart laat zien dat er ontzettend veel is ontwikkeld op het gebied van toerusting in 4 jaar tijd. Er was voorheen geen materiaal en er waren geen mensen opgeleid tot trainers. Nu is er in de hele kerk hetzelfde materiaal en zijn er overal trainers beschikbaar om ouderlingen en diakenen toe te rusten.

Dominee Victor Kapira zal op termijn Tjerk opvolgen. Hij is deze maand begonnen aan zijn opleidingstraject, met name learning on the job

 Dan de uitreiking van de Certificaten + Studiebijbels + t-shirts

 Met dit shirt zijn de trainers herkenbaar als Presbytery Trainer

 Als je in Malawi iemand groet of feliciteerd dan geef je niet zomaar een handje! Dat gaat in drievoud.

 Alle trainers krijgen ook een persoonlijke kaart mee van de Grote Kerkgemeente uit Zwolle


Wij zien het samen wel zitten om de komende tijd het stokje over te dragen!

Deze feestelijke diplomering is een mijlpaal in de presbyteriaanse kerk van Malawi. Je vraagt je misschien af of er voorheen dan geen ouderlingen werden getraind. Zeker wel, elke predikant probeerde elk jaar invulling te geven aan the Elder School. En vanuit het departement voor toerusting in de kerk werden ook lessen verzorgd. Zowel de toerusting door de predikanten en vanuit het departement was heel sterk gebonden aan de persoon die de toerusting gaf. Er was geen materiaal voorhanden en ontwikkeld om er op een goede manier invulling aan te geven.
Dan is het goed om te weten dat in veruit de meeste kerkjes van de presbyteriaanse kerk geen vaste predikant is. Veruit het meeste werk in de kerk wordt gedaan door mensen die er nooit echt systematisch voor zijn toegerust.

Vanaf 2012 is er hard gewerkt aan de ontwikkeling modules voor de basis training voor ouderlingen en diakenen. Ik heb een groep mensen uit alle geledingen van de kerk bij elkaar gezet om na te denken over wat ouderlingen en diakenen minimaal moeten weten en waarin zij moeten worden toegerust. Deze mensen kozen de volgende onderwerpen: Leiderschap, Preken, Pastoraat, Bijbelkennis, Geestelijk leven, Evangelisatie & Discipelschap, Rentmeesterschap en financieel beheer, Gemeente groei en ontwikkeling, Kerkbestuur.
Met materiaal wat al wereldwijd is ontwikkeld zijn we deze onderwerpen gaan invullen en aanvullen. Na de presentaties van de onderwerpen werd dit door de groep besproken en van commentaar voorzien voor verbeteringen. Dit schrijven en herschrijven, plus het uitproberen in 22 gemeenten is een tijdrovende bezigheid geweest.

Daarna zijn uit alle 25 presbyteries (classis) trainers opgeleid om de ouderlingen en diakenen in hun werkgebied toe te rusten met de basis training: Basic Elder School.

Nu ze hun diploma hebben en een prachtig shirt, zullen ze nog meer worden herkend als trainers.
De studiebijbel zal hen zeker helpen om zich goed voor te bereiden!

Daags na de diplomering stond meneer Phiri (van den Berg) alweer voor een groep ouderlingen met een les over Rentmeesterschap. In vol ornaat met een prachtig herkenbaar t-shirt en de Studie Bijbel volop in gebruik! We zochten hem op met een delegatie van de GZB; Tijmen van Steeg (Financial Controller) en Nico de Waal (bestuur)


dinsdag 20 oktober 2015

If you want to grow...

Gisteren was het zondag. En op zondagochtend gaan we naar de kerk en de zondagsschool.
Om te groeien in geloof.  Daarom vertellen we bijbelverhalen. Leren we bijbelteksten en zingen we liederen. Soms vraag je je weleens af wat de kinderen ervan begrijpen. Hun Engels is niet altijd zo goed. Er bestaat geen kinderbijbel in het ChiTumbuka. En thuis word er lang niet altijd aan huisgodsdienst gedaan. Juist daarom is het zo belangrijk dat we zondagsschool doen. Om te groeien. Dus toch maar die verhalen vertellen. Het Verhaal moet verteld worden, aan de nieuwe generatie.
En het groeien? Dat doen we zelf niet. Dat is het werk van de Geest. En daarom mogen we groei verwachten!



Om 7.30 begint de Engelstalige kerkdienst al. Voor die tijd verzamelen we met de kinderen en nemen de vragen nog even door.

Het eerste half uur tot drie kwartier zijn we met z'n allen in de kerk.

De zondagschool gaat elke zondag naar voren om te vertellen waar het verhaal vorige week over ging, En om te bidden en te zingen.

Daarna gaan we naar de basisschool waar de zondagschool gehouden wordt. Er zijn 2 Engelse klassen en een heleboel Tumbuka klassen. We zijn heel blij met het flanellen bord, dat helpt om het verhaal zichtbaar te maken.


Lucas deelt potloden uit en blaadjes. Om het bijbelvers van de week op te schrijven.



"Read your bible, pray everyday. If you want to grow"

zaterdag 19 september 2015

Erop uit...

Vrijdagmorgen bijna acht uur. Ik loop met Neelke, Aron en Lucas naar het klaslokaaltje bij het       Lay Training Centrum naast de kerk hier op de missiepost. Boaz is al om kwart over 7 door Tjerk naar de lokale school gebracht. " Goedemorgen juf". Juf Anita is er al. Nog even zwaaien en ik loop gelijk door naar het ziekenhuis. Het is de moeite niet meer om naar huis te gaan. Om half 9 staat de ambulance klaar om op op 'outreach' te gaan. Tenminste..dat hoop ik..Bij het hek kom ik Martin de chauffeur tegen. Die is lekker op tijd. In de spreekkamer pak ik alvast alle spulen. Een grote box met medicatie, een bloeddrukmeter, verbandmiddelen etc. Een paar zakken Likuniphala, dat is voedzaam meel om pap van te maken. En de formulieren van de patiënten. Nu m'n collega's nog. Er gaan ook nog twee studenten uit Engeland mee op stap. Om een uur of kwart over 9 is iedereen uiteindelijk verzameld. Dan blijkt dat Emily (ook de anestesist van het ziekenhuis) toch niet mee kan omdat er gelijk een operatie is. We beloven haar na het eerste bezoek op te komen halen, zodat ze de bezoeken erna wel mee kan.

Ethel en ik zijn er klaar voor

De volgende uitdaging is om het huis van onze patiënte te vinden. We kennen haar, omdat ze bijna een maand opgenomen is geweest. Een jonge vrouw van 38. Weduwe en erg ziek. Er is geconstateerd dat ze HIV positief is en Tuberculose heeft. Er zijn hier geen straatnamen en huisnummers. Gelukkig kent de chauffeur de omgeving goed en na wat vragen en een hoop gehobbel zijn we er.

Chauffeur Martin gaat het even bij wat mensen vragen en jawel, er stapt iemand in de ambulance om het huis aan te wijzen

We vinden haar buiten op een mat. De familie komt er ook bij zitten.

Het is goed dat we er zijn. Er blijkt onduidelijkheid over de medicatie te bestaan, terwijl het voor haar erg belangrijk is dat ze die wel inneemt. Het is ook goed om de familie positief te stimuleren om de medicatie en genoeg gevarieerd voedsel te geven. Nadat we een poosje gepraat hebben, een vervolgafspraak gemaakt hebben en met elkaar te hebben gebeden nemen we afscheid.
Op naar het ziekenhuis om Emily op te halen. Daar aangekomen blijkt dat er alweer 3 keizersneden te doen zijn, dus het gaat vanmorgen niet meer lukken dat Emily mee gaat. Ze geeft nog wat aanwijzingen waar we de volgende patienten kunnen vinden. En weg is ze weer, naar de operatiekamer. Maar waar is de chauffeur nu? We zien hem staan bij een vrouw met een teil met verse vis en daar een paar vissen voor de lunch kopen. Hij bindt de vis aan de buitenspiegel en we gaan op weg naar z'n huis om eerst de vis af te leveren. Die heeft straks een lekkere lunch. Niet helemaal onbelangrijk natuurlijk...
Inmiddels is het tegen 11 uur en stoppen we bij het huis van iemand waar we al veel op bezoek zijn geweest omdat hun dochter ziek was. Helaas komen we daar nu niet meer omdat de dochter pas overleden is. We vragen of ze onze nieuwe patient kennen die daar ergens in de buurt moet wonen. Maar nee. We bellen en vragen nog wat rond en dan komen we toch aan bij onze tweede patiënt van deze morgen. Een oude vrouw met slokdarmkaker. We worden blij welkom geheten en gaan het huis binnen... Het is goed om er elke vrijdag op uit gaan!

vrijdag 28 augustus 2015

Van de Geitendans en de Muggenbraai

Al zingend en swingend komen ze naar voren. Het zijn de vertegenwoordigers van allerlei gemeenten en verenigingen in het district waar de kerk haar Kleine Synode hield.  Ze brengen allerlei geschenken met zich mee, zoals zakken rijst en mais, maar ook kippen en verse groenten. Voor het gekipkakel  en gezang uit danste een man met een geit...


Dit was mijn laatste Synode vergadering die ik mee mocht maken, volgend jaar hopen we bij leven en welzijn alweer terug te zijn in NL. Het is best bijzonden om mee te maken hoe de kerk op synode niveau bestuurd wordt. De geitendans ga ik natuurlijk ook missen. En ... ik denk niet dat ik in NL zo snel op een synode vergadering gevraagd zal worden om te bidden en danken voor 'the tea and something to bite'. 

Tijdens deze Synode vergadering werd bekendgemaakt wie mijn opvolger gaat worden. Wij kennen in Malawi geen beroepingswerk of sollicitatieprocedure voor predikanten.  Hier bepaalt de kerkleiding waar een predikant wordt geplaatst. Met onze taakgroep konden we wel wat invloed uitoefenen door een aanbevelingsbrief te schrijven met een lijst namen van predikanten die heel goed in het profiel zouden passen. 
We zijn daarom heel dankbaar dat het dominee Kapira is geworden, een predikant met gnoeg ervaring in de gemeente, een goede organisator en toegewijd tot het gemeentewerk. We verwachten dat hij aan het einde van het jaar zal verhuizen en DV per 1 januari 2016 in dienst kan zijn als 'understudy'. 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
De muggenbraai paste er nog net bij in de auto. Een elektrische vliegenmepper is best handig als je gaat kamperen aan het Malawimeer.  We zijn met de mannen-gebedsgroep 2 dagen weggeweest. Dit als afscheid van Matt, een goede vriend en collega uit Noord Ierland. Ruim 3 en half jaar geleden zijn we begonnen om met een aantal mannen op de missiepost elke vrijdagmorgen van 6 tot 7 gezamenlijk te bidden. We lezen een vers dat een van ons heeft aangesproken en delen onze zorgen en blijdschap om er vervolgens over te bidden met elkaar. Een enorme zegen en bemoediging, onmisbaar!
Om onze vriendschap te vieren zijn we 1 nachtje wezen kamperen bij het Malawi meer. Alle tijd voor goede gesprekken, zingen, bidden, zwemmen, lol, mountainbiken en een heerlijke braai. Een van de mooie herinneringen die we daar aan over hebben gehouden was toch wel die muskietenbraai. Een van de Malawiaanse vrienden vroeg zich 's avonds af hoe nou die muskietenbraai precies werkt. ' wordt de vliegenmepper dan heet?'  We legden uit dat het apparaat niet heet wordt en dat hij gerust 'eens' het knopje kon indrukken en even kon voelen ...  Ik weet niet wie er meer bokkensprongen maakte: die geit van de geitendans op de synode vergadering of onze Malawiaanse vriend met zijn hand op de muggenbraai!









zaterdag 22 augustus 2015

Gastblog familie van den Berg

Naar Malawi ,niet echt een vakantieland wat je in reisfolders tegen komt.
Maar wij zijn er geweest ,een heel bijzondere ervaring. 
Tjerk en Marieke vroegen meerdere keren kom "eens langs" , kom eens kijken hoe het hier is. Via de nieuwsbrief en hun blog was ik aardig op de hoogte, maar nu zouden we het met eigen ogen gaan zien hoe het daar is. In Lilongwe worden we op gehaald door Daniel een vriend van Tjerk en Marieke. Na een rit van 5 uur en wat later dan gepland zijn we dan in Ekwendeni bij Tjerk en Marieke, Aron is nog op, de andere 2 hebben al gegeten en liggen op bed.
Wat leuk om elkaar daar te zien, na lekker te hebben gegeten en bijgepraat gaan we naar het guesthouse lekker slapen.

We hadden aan Tjerk en Marieke gevraagd of we iets konden doen als we bij hen waren . Na wat denkwerk liet Tjerk ons weten dat de eetzaal van de blindenschool wel een verfje kon gebruiken en ook de tafels en bankjes waren niet al te stevig. Dus misschien was dat wel wat voor ons, later mailde Marieke ons nog dat de apotheek ook op orde gebracht zou kunnen worden, dat zou veel zoek werk besparen. Dus hebben we ons opgedeeld in groepjes van 2 en zijn aan de slag gegaan.


Astrid en ik (Louiza) zijn naar de blindenschool gegaan om daar te gaan verven, Karel en Arno zijn picknicktafels gaan maken en Elco en Frank zijn naar de apotheek van het ziekenhuis gegaan.


Wij zijn dus naar de blindenschool gegaan. Nu denk je misschien waarom verven, ze zien het toch niet? Een deel van de kinderen is inderdaad blind maar een ander deel is slechtziend, dus als het maar groot en met felle kleuren is dan kunnen ze dat wel zien.
Wat hebben wij daar genoten! Eerst durfde wij niet iets te eten, of te drinken de kinderen kregen dat ook niet. De volgende dag namen we een fles limonade en een lolly mee om uit te delen (zo voelde we ons ook niet schuldig als wij iets dronken)maar wat was dat leuk al die blije gezichtjes van die kinderen met wat drinken en een lolly in de hand, en als je een tijdje later naar buiten keek zag je ze nog heerlijk genieten van de lolly. Zo kwamen ze ook wat dichter bij ons en durfde ze ook binnen te komen en te kijken waar we mee bezig waren.

Astrid kreeg het voor elkaar om met een paar kinderen liedjes te zingen, eerst heel zachtjes en later wat harder. Astrid heeft ze ook nog een paar liedjes aangeleerd en voor 1 van de jongens moest ze de woorden op schrijven dan kon hij ze oefenen.
Aan het eind van de week waren we klaar en stelde Marieke voor om de eetzaal samen met de kinderen officieel in gebruik te nemen.
Nou dat was leuk de kinderen zongen verschillende liedjes. En zingen dat ze kunnen! Jammer dat u dat niet gehoord hebt  maar neem van mij aan het was geweldig. En wat zijn ze blij met kleine dingen en wat aandacht...


Nu Karel en Arno.
Zij zijn aan de gang gegaan met Benjamin de leraar plus de leerlingen van de timmerschool.
Blessing een jongen die we met meerdere gezinnen uit Nederland financieel steunen voor zijn studie, was die week bij Karel in de buurt. Ze konden het samen goed vinden en Blessing genoot van alle dingen die hij samen met Karel en Arno deed. Eerst een plan, dan bidden en dan aan het werk, in die volgorde dus...

De eerste dag  naar Mzuzu geweest om hout te halen, een markt vol met ruw  hout, en in de buurt wat schroefjes en moertjes. Net Hornbach maar dan anders. De planken verschillen van dikte aan het begin en aan het eind wel meerdere millimeters maar dat lossen ze wel op bij de timmerschool dachten ze. Wat jammer, de machines die er staan zijn kapot dus de volgende dag weer terug naar Mzuzu om de planken vlak te maken. 2 dagen verder en je hebt het hout om de bankjes te maken. We hadden uit Nederland 2 nieuwe zagen meegenomen en een schroeftol nou wat een feest was dat. Blij stonden de leerlingen te zagen met een zaag die lekker zaagt en de accuschroeftol was het allermooiste om mee te werken. Want toen wij een daagje weg waren hadden zij bank 2 in elkaar gezet. De bankjes zijn geverfd 1 in de kleuren van de Nederlandse vlag en de andere in de kleuren van de Malawiaanse vlag. Omdat er nog wat tijd over was heeft Karel samen met Blessing de schommel van de blindenschool weer gerepareerd zodat ze die weer kunnen gebruiken.



Elco en Frank zijn in het ziekenhuis in de apotheek aan de gang gegaan.
naar wat aanwijzingen en uitleg van Anneke vd Boogaart hebben ze eerst dozen vol met medicijnen uit gezocht op de houdbaarheids datum. Zo kwam er wat ruimte in het kantoortje en kon je er weer wat makkelijker door heen. Daarna is Elco bezig geweest om een begin te maken de medicijnen in te voeren in de computer. Als je dat goed bijwerkt elke dag dan kan je zien of een medicijn er nog is en hoeveel er nog van is. Dit scheelt veel zoek werk.




Dit was over wat we gedaan hebben, maar er was meer. We hebben genoten van de avonden bij de familie Visser, ook met de vader en de broer van Marieke die er waren. We hebben de school van Boaz gezien en ook waar Neelke, Aron, Lucas en de kinderen van de fam. vd Boogaart les krijgen. We zijn bij Blessing thuis geweest en hebben zijn moeder ontmoet. Ook bij dominee Matt Mulagha zijn we langs geweest. Vorig jaar was hij in Nederland op de GZB dag en is toen een deel van een weekend bij ons geweest samen met Oliver. Hij nodigde ons toen al uit, alleen wisten wij toen nog niet dat we elkaar al zo gauw weer zouden zien. We werden daar gastvrij ontvangen met een uitgebreide maaltijd en hebben zijn vrouw en kinderen ontmoet. De mensen hier zijn vriendelijk en gastvrij en maken op ons een blijde indruk ondanks dat ze niet veel hebben. Met Marieke mocht ik mee naar de patiënten die ze ging bezoeken van de Palliatieve zorg samen met een medewerkster van het  ziekenhuis. Wat me daar het meest aansprak was dat ze met weinig kwamen,(wat medicijnen en wat aansterkend voedsel).

Maar dat de mensen toch het beste kregen namelijk dat er met hen gelezen en gebeden werd, dat vond ik heel ontroerend en daar was ik wel jaloers op... Als dat hier ook eens zo zou zijn wat een zegen zou dat wezen. 




We zouden nog veel meer kunnen vertellen verhalen genoeg, maar er is nog een ding wat ik wil zeggen wat was het mooi dat we mochten zien hoe Tjerk en Marieke hier leven en werken en dat mijn bewondering voor zendingswerkers nog meer is toe genomen. Mooi werk maar niet makkelijk. Tjerk en Marieke en ook de kinderen bedankt, het was zeer de moeite waard. 


Karel , Louiza , Elco ,Astrid , Arno en Frank van den Berg

vrijdag 14 augustus 2015

Killing two birds with one stone

'Killing two birds with one stone' (twee vliegen in 1 klap)

Wat doe je als je een flinke onsteking hebt aan een kies en een goede tandarts is bijna 5 uur rijden? Inderdaad; je stelt het tegen beter weten in nog even uit in de hoop dat het afzakt. Meestal gebeurd het tegenovergestelde, bij mij dus ook.
Er zat niets anders op dan een afspraak te maken voor een wortelkanaalbehandeling. Op de route naar de hoofdstad zijn veel gemeenten waar verschillende trainingen plaatsvinden van mijn programma: de Basis training voor kerkenraden; de Prekencursus voor mensen van de preeklijst; de Pastorale cursus voor pastorale teams. Het lukt uiteindelijk om het bezoek aan de tandarts te combineren met het bezoeken van een Basis training voor kerkenraden.

Als we net de bergen achter ons hebben gelaten, op de grens met Zambia, doemt een vlakte op met een klein stadje. We zijn in Jenda aangekomen, de wind en stof hebben vrij spel omdat vrijwel alle bomen in de wijde omtrek zijn gekapt voor brandhout. Deelnemers aan de training komen uit de wijde omtrek, meest lopend, een enkeling met de fiets. Dat de training om 8 uur begint is dan ook een richttijd die heel ruim wordt genomen.

Bij aankomst om half 11 zijn er 5 deelnemers plus trainer Booker Jata. Terwijl zij vast starten met de les ga ik, naar goed gebruik, met een collega trainer eerst naar de pastorie om daar officieel verwelkomt te worden en als er een predikant is hem te groeten. Hij blijkt  een paar dorpen verderop te zijn,  met alle predikanten uit de classis, in een training om pastorale teams op te zetten en toe te rusten. Dat is een training waar we recent mee begonnen zijn. Goed nieuws dus dat deze trainingen behalve op landelijk niveau ook daadwerkelijk in de gemeente plaatsvinden!

Net als we besluiten om in de kerk de Basis Training bij te gaan wonen komt de predikant thuis. Hij had via via vernomen dat we in zijn gemeente de training kwamen bezoeken en besloot zijn eigen training vroegtijdig te verlaten. Ik verontschuldigde me voor het verstoren van zijn programma, maar daar wilde hij niets van weten. ' Bezoek krijgen is een zegen! Wij voelen ons vereerd met dit bezoek. Er zijn meer dan 1000 kerken waar jullie heen hadden kunnen gaan, maar uitgerekend wij hebben de eer jullie te ontvangen...'  Na hetzelfde nog op 3 verschillende manieren te hebben gezegd krijgen we eerst nog 'ontbijt'. Slappe thee; een combinatie van hete melk, veel suiker en een beetje thee met daarbij een paar witte boterhammen.

De training zelf gaat over Spiritual Life (geestelijk leven). Trainer Booker Jata heeft het goed voorbereid en gebruikt afwisselende werkvormen zodat de betrokkenheid groot is en hij gelijk kan zien of het geleerde ook is begrepen. Wij krijgen regelmatig de vraag of we nog wat willen aanvullen op het onderwerp. Lastige vragen uit de zaal worden door de trainer soepeltjes doorgespeeld naar de predikant. Als het komt op de betekenis van besnijdenis en doop wordt bijvoorbeeld gevraagd waarom besnijdenis nu nog heel regelmatig plaatsvindt al heeft het geen rituele betekenis meer. De trainer kijkt naar de predikant die daarop de betekenis van hygiëne en preventie van aandoeningen onomwonden uit de doeken doet. Zo zien we maar weer hoe bijbellessen heel relevant zijn voor het leven van alle dag.

Na het middageten vervolg ik mijn weg naar de hoofdstad om de volgende morgen bij de tandarts langs te kunnen gaan. Met een tijdelijke vulling en een zorg minder rijd ik de ongeveer 400 km naar huis. Onderweg steken jongens een soort satéprikker met onbestemd vlees omhoog. Als ik stop om het eens van dichterbij te bekijken vragen ze of ik ook zo'n lekkere snack wil kopen. Op de vraag wat het is antwoorden ze; Birds sir, half chicken. Het blijkt een stokje zwart geroosterde vogeltjes te zijn... Ik mag voorlopig van  de tandarts nog even niets mag eten.
Over een week of  6 hoop ik dit  ritje maken nog een keer te maken voor een tandartsbezoek voor de permanente vulling.

Hopelijk kan ik dan weer two birds killen met one stone!











woensdag 3 juni 2015

De wereld is een boek (gastblog Sjoerd en Margreet Visser)


De wereld is een boek. Wie niet reist, leest slechts één bladzijde 
– Augustinus -

Op dinsdag 28 april kwamen wij rond 13.00 uur aan op Malawische bodem. We hadden een voorspoedige reis achter de rug. Vanuit het vliegtuig gingen we met de bus naar de aankomsthal. Toen we de bus uitstapten zagen we Tjerk, Marieke, Neelke, Aron, Lucas en Boaz staan zwaaien op het balkon van het vliegveld. Wat heerlijk om elkaar weer te zien na ruim een jaar. De autorit naar Ekwendeni is al een hele belevenis. Langs de weg lopen kinderen, geiten, vrouwen met van alles op hun hoofd, ossenkarren, fietsen vol geladen met spullen, pick-ups volgeladen met mensen. Genoeg om je over te verbazen. Inderdaad een hele nieuwe bladzijde.



We voelden ons welkom in ‘The warm hart of Africa’ door Tjerk, Marieke en de kinderen. Maar zeker ook door de mensen die we tijdens ons verblijf daar ontmoet hebben. We mochten de Malawische gastvrijheid bij verschillende Malawiërs ondervinden. Bij Efron, de tuinman van Tjerk en Marieke, thuis bijvoorbeeld. Hij liet ons zijn farm zien en natuurlijk konden we niet naar huis zonder eerst te genieten van een maaltijd van nsima en kip. Op onze eerste dag in Malawi werden we direct uitgenodigd door ds. Mat Mulagha om de daaropvolgende zondag bij hem te komen eten. Hier kregen we een maaltijd voorgezet die weer helemaal was afgestemd op onze westerse eetgewoonten. Leuk om te zien dat veel dingen die wij normaal en beleefd vinden in de Malawische cultuur weer helemaal anders zijn. Zo werd bij de tuinman ons een maaltijd voorgezet en ging de gastheer zelf met zijn familie weg uit respect voor de bezoekers. Ze kwamen weer terug toen wij klaar waren met de maaltijd. Bij ds. Mulagha kwamen we er achter dat we zelf ons bord moesten pakken en zelf ons eten moesten opscheppen. Hij zat zelf al te eten…. Wij vroegen ons af of de gastheer niet voor ons moest opscheppen. Dit vonden hij en zijn vrouw hilarisch en ze begonnen ons uitvoerig al lachend op z’n Nederlands te bedienen. Een week later aten we bij één van de trainers die door Tjerk is opgeleid, Bruce Munthali. Hij had speciaal rijst laten komen, omdat hij dacht dat wij westerlingen misschien niet van nsima zouden houden. Aan het einde van de maaltijd zongen we met elkaar Amazing Grace in het Tumbuka. Toen we allemaal in de auto zaten bleek het lampje op het dashboard een motorprobleem aan te geven. De ANWB heeft nog geen vestiging in Malawi, dus de wegenwacht bellen was geen optie. Bruce twijfelde echter geen moment en bad met ons voor een veilige reis. Het lampje bleef wel branden, maar de auto bleef het prima doen.



De tuinman Efron vertelde ons ook nog dat hij rijk gezegend was doordat hij al zoveel bezoek had ontvangen. Door bezoek te ontvangen wordt je door God gezegend, zei hij. Via Tjerk en Marieke had hij al diverse keren bezoek uit Nederland gekregen en voelde zich daardoor dus ook erg gezegend. Wij mochten getuigen zijn van een rijke oogst die hij dit jaar had vanwege een nieuwe landbouw methode die hij had toegepast. Samen met nog een nachtwaker had hij een training hiervan aangeboden gekregen. Deze methode heet Farming God’s way. Hierbij leren ze hoe ze beter gebruik kunnen maken van de natuurlijke hulpbronnen die God ons geeft. Zijn oogst was ruim 1,5 keer zo groot als vorig jaar. Terwijl ze eigenlijk door een langere droge tijd een slechtere oogst hadden verwacht. Het was mooi om te zien hoe enthousiast hij hierover was.



We genoten ook van het prachtige landschap. In wildpark Nyika reden we uren zonder mensen tegen te komen. Prachtige groene heuvels die je niet in Afrika verwacht tegen te komen. Dit landschap leek meer op de Highlands in Schotland. Hier zagen we zebra’s, reebokken en antilopen. De luipaarden en hyena’s hielden zich helaas verborgen. Ook aan het Lake Malawi hadden we heerlijke dagen met elkaar. De kinderen vermaakten zich uren in het heerlijk heldere zoete water van het Lake.



Naast de enorme gastvrijheid en het schitterende landschap is er helaas ook veel schrijnende armoede. Langs de wegen zagen we soms hutjes staan waarbij we ons afvroegen of het schuurtjes voor opslag waren. Helaas bleek dit dan gewoon een huis te zijn waar een heel gezin woonde. Voor westerse maatstaven zou het nog te klein zijn voor onze schuur…. We zagen hutjes die kinderen in Nederland misschien bouwen om in te spelen. Een paar planken met wat landbouwzeil er tussen, net hoog genoeg om er in te kunnen zitten. We begrepen dat sommige van deze hutjes bewoond worden door mensen die illegaal in Malawi verblijven en Malawianen die geen eigen grond hebben en in de bosbouw proberen een inkomen te verdienen. Dan denk je wel even iets anders over je eigen keuken of badkamer van 15 jaar oud waarvan je denkt dat hij wel een keer aan vervanging toe is. Margreet mocht met Marieke mee op outreach voor Palliative Care. Het brandstoflampje van de ambulance brandde al, maar toch gingen we op pad...  Aangrijpend om de ernstige zieke mensen te zien in hun moeilijke omstandigheden. Maar wel goed om te zien dat er naast voeding en pijnbestrijding ook tijd wordt genomen voor gebed en bemoedigende woorden uit de Bijbel.


De wereld is een boek schreven we aan het begin. We hebben geprobeerd om u een stukje met ons mee te laten lezen met de “bladzijdes” die we in Malawi hebben gelezen. Het was een onvergetelijke reis voor ons als gezin. We zijn dankbaar dat we deze reis hebben kunnen maken en dat we het wonen en werken van Tjerk, Marieke en de kinderen met eigen ogen hebben kunnen zien en ervaren.