Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

woensdag 28 januari 2015

Servant Leadership

'...We hebben servant leaders nodig in de kerk! Mensen die graag klaar staan voor iemand anders, ook als diegene niet helemaal jouw type is of bekend staat als iemand die altijd overal over zeurt. De bijbel leert ons dat zulke leiders ook bereid zijn een stapje terug te zetten en kunnen delegeren. Kijk maar naar Mozes in Exodus 18...'


Zomaar een stukje uit de les van een van de trainers van de Basic Elder School. Ik zocht Parry Chima op in Kamteteka, een gemeente 3 uur rijden van ons vandaan, vlakbij de grens met Zambia. In September heeft hij de eerste uit een serie van 3 trainingsweken gevolgd om trainer te worden in zijn classis.


Om half 10 begint de training met 12 deelnemers, het uur daarna komen er nog 15 binnendruppelen, uiteindelijk zijn er dus 27 van de 30 op komen dagen. Een hele mooie opkomst! De een wordt gebracht op een motor, omdat het zo hard regende en zij anders 12 km moest lopen. De meesten komen lopend of met een fiets, die worden netjes achterin de kerk geparkeerd.



De vrouwen gaan rechts op matjes zitten, Een vrolijke geheel van allerlei kleuren omslagdoeken en hier en daar een kunstig geknoopte hoofdoek. Er kruipt een klein kind rond, een ander krijgt borstvoeding. De mannen zitten, meest strak in pak, aan de linkerkant op houten bankjes.

De advisor, de dominee die in deze classis op de trainingen toeziet, krijgt een plekje apart vooraan, en als guest of honor mag ik ook opgeprikt vooraan gaan zitten. Maar ik weet te ontsnappen, ik heb een videocamera en fototoestel meegenomen. In veel kerken waar de mensen elektriciteit tot hun beschikking hebben heeft een keybord de plaats ingenomen van de lokale instrumenten. De kwaliteit van begeleiding is er niet door verbeterd, omdat zij die keybord spelen vaak maar een paar akkoorden kennen. In dit kerkje tref ik gelukkig nog handgemaakte instrumenten aan. Een soort combinatie van een contrabas, basgitaar en grote trommels, geheel bespannen met wat ijzerdraadjes.




Heel bemoedigend om te zien hoe Parry het geleerde in de praktijk probeert te brengen. Vooral om te zien hoe hij de vertaalslag maakt naar hun eigen cultuur. Zo had ik de groep trainers een werkvorm geleerd om na een les te reflecteren en achterhalen wat aan kennis en ervaring er nu is blijven hangen bij de deelnemers. Expect the ball heet de werkvorm. Waarbij er een vraag gesteld wordt door de trainer en alle deelnemers een balletje (van plakband en papier) kunnen verwachten. De trainer gooit de bal naar een willekeurig iemand die dus de vraag moet beantwoorden. Als hij of zij het niet weet gooit diegene de bal door naar iemand anders.
Maar Parry gooide een bordenwisser, waarna diegene naar voren moest komen met het gezicht naar de groep. Dan stelde hij pas de vraag, zodat de deelnemer niet naar de aantekeningen op het bord kon kijken. Als hij of zij er niet helemaal uitkwam moest er iemand uit de groep bijkomen om het aan te vullen, net zolang todat de juiste antwoorden werden gegeven. Feitelijke kennis reproduceren ligt heel dichtbij de manier waarop de mensen in Malawi scholing ontvangen.
Het zorgde voor veel hilariteit


Parry liet hen daarna in groepen brainstormen over 3 stellingen over leiderschap waarna ze met 1 gezamenlijke reactie per stelling moesten komen en hun mening verdedigen in het gesprek met de andere groepen. Iedereen wordt op deze manier betrokken en heeft een aandeel. Dat kennen ze namelijk niet zo, een aantal mensen met gezag en/of status neemt vaak het woord en de anderen knikken en zwijgen. Om toch iedereen echt mee te laten denken en doen was dit een heel goede werkvorm.



Tussen de  middag eten we bij de dominee in de pastorie. Hij is helemaal blij als hij hoort dat ik die middag niet terug naar huis ga, maar door naar de hoofdstad. Transport is hier in de afgelegen dorpen echt een probleem. Nu kan hij gratis en snel een lift krijgen naar een stad 100 km verder waar hij verschillende mensen wilde bezoeken.



Nog geen paar minuten nadat we de verharde weg weer hebben bereikt regent het ineens heel hard. We zitten midden in de regentijd. Gelukkig had het in het gebied van trainer Parry een paar dagen niet geregend en kon ik zodoende behoorlijk opschieten. Na een rit van nog eens ruim 200 km kom ik in de hoofdstad aan. Tijdens zo'n rit passeer je soms auto's die in Nederland al lang van de weg zouden zijn gehaald...


De volgende morgen vroeg hoop ik de nieuwe juf voor de kinderen van het vliegveld te halen. Moe maar dankbaar en voldaan zoek ik mijn appartement op van het Baptist Mission Guesthouse. Wat een dag! Ik vraag me nog even namijmerend af of al 'mijn' trainers het zo goed doen en of het in de ruim 200 gemeenten (met ca 1500 preekplaatsen) ook overal zo goed wordt ontvangen. Aan mij de taak om het dit jaar goed te monitoren.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Fijn als je wilt reageren op onze blogberichten.