Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

dinsdag 10 maart 2015

Van de Training van Trainers en gerookte visjes uit het wildpark

Training of Trainers. We leiden in elke Presbytery (zeg maar een classis) trainers op die de basis training voor kerkenraden gaan geven. De zogenaamde Basic Elder School

Deze twee weken zijn ze weer even terug op het trainingscentrum bij ons op de missiepost. Ontzettend toegewijde mannen en vrouwen, die dit werk tegen een kleine onkostenvergoeding doen. Althans ze zouden de reiskosten vergoed krijgen en daarnaast een kleine blijk van waardering ontvangen, de meesten hebben nog niets ontvangen. Het systeem van trainers is nog helemaal nieuw in de kerk, laten we hopen dat ze snel krijgen wat ze verdienen! In veel gevallen is er geen vervoer in de afgelegen gebieden, en dan is de reis naar een gemeente voor hen meer dan 15 km, een enkele reis.... Dat gaat dus met de fiets -als ze die al hebben- meestal lopend, soms door onherbergzaam gebied. Ze hebben het er graag voor over, mooie mensen! Ik stel de eerste groep graag even aan jullie voor.


De laatste vier mensen op de collage hierboven helpen mij met het faciliteren van de Training van Trainers. Zij hebben in de proefperiode deelgenomen aan de training en zijn heel geschikt in het zelf lesgeven, het trainen en praktisch ondersteunen van alle verwerkingsopdrachten in groepen. Daarnaast helpen zij met het monitoren van de trainers door hen regelmatig te bellen en hen te bezoeken. Geweldig gedreven mensen, heel creatief, in hun toewijding zie je echt de vruchten van de Geest.

Volgende week komt de tweede groep voor de Training van Trainers en deel ik hier met jullie twee live stories waarin die toewijding nog weer wordt onderstreept.

Dat de trainers de training erg waarderen blijkt wel uit allerlei cadeautjes die ik toegestopt krijg. De eerste buit is binnen: een netje sinaasappels, twee stronken Casave, twee zakjes vers gebrande pinda's en een bakje -iets minder vers- gerookte Usipa visjes ...


Klonk het spreekwoord niet: Een gegeven vis moet je niet in de bek kijken ?!
In Vwaza, een wildpark hier dichtbij, heb je een meertje waar deze vis vandaan komt. De trainer heeft in de droge tijd ook regelmatig olifanten over de vloer op zoek naar zijn voedselvoorraden. Alleen in de maand Maart, en alleen op eigen risico (!), mogen de mensen uit de dorpen daar vissen. Let wel; dat is tussen de half in de modder luierende nijlpaarden en een paar krokodillen in. In Octber 2014 - dus buiten het visseizoen - maakten we daar de volgende foto. Tja, je moet maar graag wat gerookte visjes bij je maispap willen ....


Nu blijkbaar iemand zijn leven er voor in de waagschaal heeft gelegd, kan ik toch niet weigeren om deze delicatesse te eten?! 'je moet ze langzaam naar binnen laten glijden, dan smaken ze het beste' werd me nog door de trainer aangeraden.

Ik zal heel eerlijk zijn, de eerste buit is dan wel binnen, maar nog niet geheel en al naar binnen.

1 opmerking:

  1. Ik zou die visjes nooit eten ... maar wat een lief gebaar!

    BeantwoordenVerwijderen

Fijn als je wilt reageren op onze blogberichten.