Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

woensdag 3 juni 2015

De wereld is een boek (gastblog Sjoerd en Margreet Visser)


De wereld is een boek. Wie niet reist, leest slechts één bladzijde 
– Augustinus -

Op dinsdag 28 april kwamen wij rond 13.00 uur aan op Malawische bodem. We hadden een voorspoedige reis achter de rug. Vanuit het vliegtuig gingen we met de bus naar de aankomsthal. Toen we de bus uitstapten zagen we Tjerk, Marieke, Neelke, Aron, Lucas en Boaz staan zwaaien op het balkon van het vliegveld. Wat heerlijk om elkaar weer te zien na ruim een jaar. De autorit naar Ekwendeni is al een hele belevenis. Langs de weg lopen kinderen, geiten, vrouwen met van alles op hun hoofd, ossenkarren, fietsen vol geladen met spullen, pick-ups volgeladen met mensen. Genoeg om je over te verbazen. Inderdaad een hele nieuwe bladzijde.



We voelden ons welkom in ‘The warm hart of Africa’ door Tjerk, Marieke en de kinderen. Maar zeker ook door de mensen die we tijdens ons verblijf daar ontmoet hebben. We mochten de Malawische gastvrijheid bij verschillende Malawiërs ondervinden. Bij Efron, de tuinman van Tjerk en Marieke, thuis bijvoorbeeld. Hij liet ons zijn farm zien en natuurlijk konden we niet naar huis zonder eerst te genieten van een maaltijd van nsima en kip. Op onze eerste dag in Malawi werden we direct uitgenodigd door ds. Mat Mulagha om de daaropvolgende zondag bij hem te komen eten. Hier kregen we een maaltijd voorgezet die weer helemaal was afgestemd op onze westerse eetgewoonten. Leuk om te zien dat veel dingen die wij normaal en beleefd vinden in de Malawische cultuur weer helemaal anders zijn. Zo werd bij de tuinman ons een maaltijd voorgezet en ging de gastheer zelf met zijn familie weg uit respect voor de bezoekers. Ze kwamen weer terug toen wij klaar waren met de maaltijd. Bij ds. Mulagha kwamen we er achter dat we zelf ons bord moesten pakken en zelf ons eten moesten opscheppen. Hij zat zelf al te eten…. Wij vroegen ons af of de gastheer niet voor ons moest opscheppen. Dit vonden hij en zijn vrouw hilarisch en ze begonnen ons uitvoerig al lachend op z’n Nederlands te bedienen. Een week later aten we bij één van de trainers die door Tjerk is opgeleid, Bruce Munthali. Hij had speciaal rijst laten komen, omdat hij dacht dat wij westerlingen misschien niet van nsima zouden houden. Aan het einde van de maaltijd zongen we met elkaar Amazing Grace in het Tumbuka. Toen we allemaal in de auto zaten bleek het lampje op het dashboard een motorprobleem aan te geven. De ANWB heeft nog geen vestiging in Malawi, dus de wegenwacht bellen was geen optie. Bruce twijfelde echter geen moment en bad met ons voor een veilige reis. Het lampje bleef wel branden, maar de auto bleef het prima doen.



De tuinman Efron vertelde ons ook nog dat hij rijk gezegend was doordat hij al zoveel bezoek had ontvangen. Door bezoek te ontvangen wordt je door God gezegend, zei hij. Via Tjerk en Marieke had hij al diverse keren bezoek uit Nederland gekregen en voelde zich daardoor dus ook erg gezegend. Wij mochten getuigen zijn van een rijke oogst die hij dit jaar had vanwege een nieuwe landbouw methode die hij had toegepast. Samen met nog een nachtwaker had hij een training hiervan aangeboden gekregen. Deze methode heet Farming God’s way. Hierbij leren ze hoe ze beter gebruik kunnen maken van de natuurlijke hulpbronnen die God ons geeft. Zijn oogst was ruim 1,5 keer zo groot als vorig jaar. Terwijl ze eigenlijk door een langere droge tijd een slechtere oogst hadden verwacht. Het was mooi om te zien hoe enthousiast hij hierover was.



We genoten ook van het prachtige landschap. In wildpark Nyika reden we uren zonder mensen tegen te komen. Prachtige groene heuvels die je niet in Afrika verwacht tegen te komen. Dit landschap leek meer op de Highlands in Schotland. Hier zagen we zebra’s, reebokken en antilopen. De luipaarden en hyena’s hielden zich helaas verborgen. Ook aan het Lake Malawi hadden we heerlijke dagen met elkaar. De kinderen vermaakten zich uren in het heerlijk heldere zoete water van het Lake.



Naast de enorme gastvrijheid en het schitterende landschap is er helaas ook veel schrijnende armoede. Langs de wegen zagen we soms hutjes staan waarbij we ons afvroegen of het schuurtjes voor opslag waren. Helaas bleek dit dan gewoon een huis te zijn waar een heel gezin woonde. Voor westerse maatstaven zou het nog te klein zijn voor onze schuur…. We zagen hutjes die kinderen in Nederland misschien bouwen om in te spelen. Een paar planken met wat landbouwzeil er tussen, net hoog genoeg om er in te kunnen zitten. We begrepen dat sommige van deze hutjes bewoond worden door mensen die illegaal in Malawi verblijven en Malawianen die geen eigen grond hebben en in de bosbouw proberen een inkomen te verdienen. Dan denk je wel even iets anders over je eigen keuken of badkamer van 15 jaar oud waarvan je denkt dat hij wel een keer aan vervanging toe is. Margreet mocht met Marieke mee op outreach voor Palliative Care. Het brandstoflampje van de ambulance brandde al, maar toch gingen we op pad...  Aangrijpend om de ernstige zieke mensen te zien in hun moeilijke omstandigheden. Maar wel goed om te zien dat er naast voeding en pijnbestrijding ook tijd wordt genomen voor gebed en bemoedigende woorden uit de Bijbel.


De wereld is een boek schreven we aan het begin. We hebben geprobeerd om u een stukje met ons mee te laten lezen met de “bladzijdes” die we in Malawi hebben gelezen. Het was een onvergetelijke reis voor ons als gezin. We zijn dankbaar dat we deze reis hebben kunnen maken en dat we het wonen en werken van Tjerk, Marieke en de kinderen met eigen ogen hebben kunnen zien en ervaren.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Fijn als je wilt reageren op onze blogberichten.