Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

vrijdag 28 augustus 2015

Van de Geitendans en de Muggenbraai

Al zingend en swingend komen ze naar voren. Het zijn de vertegenwoordigers van allerlei gemeenten en verenigingen in het district waar de kerk haar Kleine Synode hield.  Ze brengen allerlei geschenken met zich mee, zoals zakken rijst en mais, maar ook kippen en verse groenten. Voor het gekipkakel  en gezang uit danste een man met een geit...


Dit was mijn laatste Synode vergadering die ik mee mocht maken, volgend jaar hopen we bij leven en welzijn alweer terug te zijn in NL. Het is best bijzonden om mee te maken hoe de kerk op synode niveau bestuurd wordt. De geitendans ga ik natuurlijk ook missen. En ... ik denk niet dat ik in NL zo snel op een synode vergadering gevraagd zal worden om te bidden en danken voor 'the tea and something to bite'. 

Tijdens deze Synode vergadering werd bekendgemaakt wie mijn opvolger gaat worden. Wij kennen in Malawi geen beroepingswerk of sollicitatieprocedure voor predikanten.  Hier bepaalt de kerkleiding waar een predikant wordt geplaatst. Met onze taakgroep konden we wel wat invloed uitoefenen door een aanbevelingsbrief te schrijven met een lijst namen van predikanten die heel goed in het profiel zouden passen. 
We zijn daarom heel dankbaar dat het dominee Kapira is geworden, een predikant met gnoeg ervaring in de gemeente, een goede organisator en toegewijd tot het gemeentewerk. We verwachten dat hij aan het einde van het jaar zal verhuizen en DV per 1 januari 2016 in dienst kan zijn als 'understudy'. 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
De muggenbraai paste er nog net bij in de auto. Een elektrische vliegenmepper is best handig als je gaat kamperen aan het Malawimeer.  We zijn met de mannen-gebedsgroep 2 dagen weggeweest. Dit als afscheid van Matt, een goede vriend en collega uit Noord Ierland. Ruim 3 en half jaar geleden zijn we begonnen om met een aantal mannen op de missiepost elke vrijdagmorgen van 6 tot 7 gezamenlijk te bidden. We lezen een vers dat een van ons heeft aangesproken en delen onze zorgen en blijdschap om er vervolgens over te bidden met elkaar. Een enorme zegen en bemoediging, onmisbaar!
Om onze vriendschap te vieren zijn we 1 nachtje wezen kamperen bij het Malawi meer. Alle tijd voor goede gesprekken, zingen, bidden, zwemmen, lol, mountainbiken en een heerlijke braai. Een van de mooie herinneringen die we daar aan over hebben gehouden was toch wel die muskietenbraai. Een van de Malawiaanse vrienden vroeg zich 's avonds af hoe nou die muskietenbraai precies werkt. ' wordt de vliegenmepper dan heet?'  We legden uit dat het apparaat niet heet wordt en dat hij gerust 'eens' het knopje kon indrukken en even kon voelen ...  Ik weet niet wie er meer bokkensprongen maakte: die geit van de geitendans op de synode vergadering of onze Malawiaanse vriend met zijn hand op de muggenbraai!









zaterdag 22 augustus 2015

Gastblog familie van den Berg

Naar Malawi ,niet echt een vakantieland wat je in reisfolders tegen komt.
Maar wij zijn er geweest ,een heel bijzondere ervaring. 
Tjerk en Marieke vroegen meerdere keren kom "eens langs" , kom eens kijken hoe het hier is. Via de nieuwsbrief en hun blog was ik aardig op de hoogte, maar nu zouden we het met eigen ogen gaan zien hoe het daar is. In Lilongwe worden we op gehaald door Daniel een vriend van Tjerk en Marieke. Na een rit van 5 uur en wat later dan gepland zijn we dan in Ekwendeni bij Tjerk en Marieke, Aron is nog op, de andere 2 hebben al gegeten en liggen op bed.
Wat leuk om elkaar daar te zien, na lekker te hebben gegeten en bijgepraat gaan we naar het guesthouse lekker slapen.

We hadden aan Tjerk en Marieke gevraagd of we iets konden doen als we bij hen waren . Na wat denkwerk liet Tjerk ons weten dat de eetzaal van de blindenschool wel een verfje kon gebruiken en ook de tafels en bankjes waren niet al te stevig. Dus misschien was dat wel wat voor ons, later mailde Marieke ons nog dat de apotheek ook op orde gebracht zou kunnen worden, dat zou veel zoek werk besparen. Dus hebben we ons opgedeeld in groepjes van 2 en zijn aan de slag gegaan.


Astrid en ik (Louiza) zijn naar de blindenschool gegaan om daar te gaan verven, Karel en Arno zijn picknicktafels gaan maken en Elco en Frank zijn naar de apotheek van het ziekenhuis gegaan.


Wij zijn dus naar de blindenschool gegaan. Nu denk je misschien waarom verven, ze zien het toch niet? Een deel van de kinderen is inderdaad blind maar een ander deel is slechtziend, dus als het maar groot en met felle kleuren is dan kunnen ze dat wel zien.
Wat hebben wij daar genoten! Eerst durfde wij niet iets te eten, of te drinken de kinderen kregen dat ook niet. De volgende dag namen we een fles limonade en een lolly mee om uit te delen (zo voelde we ons ook niet schuldig als wij iets dronken)maar wat was dat leuk al die blije gezichtjes van die kinderen met wat drinken en een lolly in de hand, en als je een tijdje later naar buiten keek zag je ze nog heerlijk genieten van de lolly. Zo kwamen ze ook wat dichter bij ons en durfde ze ook binnen te komen en te kijken waar we mee bezig waren.

Astrid kreeg het voor elkaar om met een paar kinderen liedjes te zingen, eerst heel zachtjes en later wat harder. Astrid heeft ze ook nog een paar liedjes aangeleerd en voor 1 van de jongens moest ze de woorden op schrijven dan kon hij ze oefenen.
Aan het eind van de week waren we klaar en stelde Marieke voor om de eetzaal samen met de kinderen officieel in gebruik te nemen.
Nou dat was leuk de kinderen zongen verschillende liedjes. En zingen dat ze kunnen! Jammer dat u dat niet gehoord hebt  maar neem van mij aan het was geweldig. En wat zijn ze blij met kleine dingen en wat aandacht...


Nu Karel en Arno.
Zij zijn aan de gang gegaan met Benjamin de leraar plus de leerlingen van de timmerschool.
Blessing een jongen die we met meerdere gezinnen uit Nederland financieel steunen voor zijn studie, was die week bij Karel in de buurt. Ze konden het samen goed vinden en Blessing genoot van alle dingen die hij samen met Karel en Arno deed. Eerst een plan, dan bidden en dan aan het werk, in die volgorde dus...

De eerste dag  naar Mzuzu geweest om hout te halen, een markt vol met ruw  hout, en in de buurt wat schroefjes en moertjes. Net Hornbach maar dan anders. De planken verschillen van dikte aan het begin en aan het eind wel meerdere millimeters maar dat lossen ze wel op bij de timmerschool dachten ze. Wat jammer, de machines die er staan zijn kapot dus de volgende dag weer terug naar Mzuzu om de planken vlak te maken. 2 dagen verder en je hebt het hout om de bankjes te maken. We hadden uit Nederland 2 nieuwe zagen meegenomen en een schroeftol nou wat een feest was dat. Blij stonden de leerlingen te zagen met een zaag die lekker zaagt en de accuschroeftol was het allermooiste om mee te werken. Want toen wij een daagje weg waren hadden zij bank 2 in elkaar gezet. De bankjes zijn geverfd 1 in de kleuren van de Nederlandse vlag en de andere in de kleuren van de Malawiaanse vlag. Omdat er nog wat tijd over was heeft Karel samen met Blessing de schommel van de blindenschool weer gerepareerd zodat ze die weer kunnen gebruiken.



Elco en Frank zijn in het ziekenhuis in de apotheek aan de gang gegaan.
naar wat aanwijzingen en uitleg van Anneke vd Boogaart hebben ze eerst dozen vol met medicijnen uit gezocht op de houdbaarheids datum. Zo kwam er wat ruimte in het kantoortje en kon je er weer wat makkelijker door heen. Daarna is Elco bezig geweest om een begin te maken de medicijnen in te voeren in de computer. Als je dat goed bijwerkt elke dag dan kan je zien of een medicijn er nog is en hoeveel er nog van is. Dit scheelt veel zoek werk.




Dit was over wat we gedaan hebben, maar er was meer. We hebben genoten van de avonden bij de familie Visser, ook met de vader en de broer van Marieke die er waren. We hebben de school van Boaz gezien en ook waar Neelke, Aron, Lucas en de kinderen van de fam. vd Boogaart les krijgen. We zijn bij Blessing thuis geweest en hebben zijn moeder ontmoet. Ook bij dominee Matt Mulagha zijn we langs geweest. Vorig jaar was hij in Nederland op de GZB dag en is toen een deel van een weekend bij ons geweest samen met Oliver. Hij nodigde ons toen al uit, alleen wisten wij toen nog niet dat we elkaar al zo gauw weer zouden zien. We werden daar gastvrij ontvangen met een uitgebreide maaltijd en hebben zijn vrouw en kinderen ontmoet. De mensen hier zijn vriendelijk en gastvrij en maken op ons een blijde indruk ondanks dat ze niet veel hebben. Met Marieke mocht ik mee naar de patiënten die ze ging bezoeken van de Palliatieve zorg samen met een medewerkster van het  ziekenhuis. Wat me daar het meest aansprak was dat ze met weinig kwamen,(wat medicijnen en wat aansterkend voedsel).

Maar dat de mensen toch het beste kregen namelijk dat er met hen gelezen en gebeden werd, dat vond ik heel ontroerend en daar was ik wel jaloers op... Als dat hier ook eens zo zou zijn wat een zegen zou dat wezen. 




We zouden nog veel meer kunnen vertellen verhalen genoeg, maar er is nog een ding wat ik wil zeggen wat was het mooi dat we mochten zien hoe Tjerk en Marieke hier leven en werken en dat mijn bewondering voor zendingswerkers nog meer is toe genomen. Mooi werk maar niet makkelijk. Tjerk en Marieke en ook de kinderen bedankt, het was zeer de moeite waard. 


Karel , Louiza , Elco ,Astrid , Arno en Frank van den Berg

vrijdag 14 augustus 2015

Killing two birds with one stone

'Killing two birds with one stone' (twee vliegen in 1 klap)

Wat doe je als je een flinke onsteking hebt aan een kies en een goede tandarts is bijna 5 uur rijden? Inderdaad; je stelt het tegen beter weten in nog even uit in de hoop dat het afzakt. Meestal gebeurd het tegenovergestelde, bij mij dus ook.
Er zat niets anders op dan een afspraak te maken voor een wortelkanaalbehandeling. Op de route naar de hoofdstad zijn veel gemeenten waar verschillende trainingen plaatsvinden van mijn programma: de Basis training voor kerkenraden; de Prekencursus voor mensen van de preeklijst; de Pastorale cursus voor pastorale teams. Het lukt uiteindelijk om het bezoek aan de tandarts te combineren met het bezoeken van een Basis training voor kerkenraden.

Als we net de bergen achter ons hebben gelaten, op de grens met Zambia, doemt een vlakte op met een klein stadje. We zijn in Jenda aangekomen, de wind en stof hebben vrij spel omdat vrijwel alle bomen in de wijde omtrek zijn gekapt voor brandhout. Deelnemers aan de training komen uit de wijde omtrek, meest lopend, een enkeling met de fiets. Dat de training om 8 uur begint is dan ook een richttijd die heel ruim wordt genomen.

Bij aankomst om half 11 zijn er 5 deelnemers plus trainer Booker Jata. Terwijl zij vast starten met de les ga ik, naar goed gebruik, met een collega trainer eerst naar de pastorie om daar officieel verwelkomt te worden en als er een predikant is hem te groeten. Hij blijkt  een paar dorpen verderop te zijn,  met alle predikanten uit de classis, in een training om pastorale teams op te zetten en toe te rusten. Dat is een training waar we recent mee begonnen zijn. Goed nieuws dus dat deze trainingen behalve op landelijk niveau ook daadwerkelijk in de gemeente plaatsvinden!

Net als we besluiten om in de kerk de Basis Training bij te gaan wonen komt de predikant thuis. Hij had via via vernomen dat we in zijn gemeente de training kwamen bezoeken en besloot zijn eigen training vroegtijdig te verlaten. Ik verontschuldigde me voor het verstoren van zijn programma, maar daar wilde hij niets van weten. ' Bezoek krijgen is een zegen! Wij voelen ons vereerd met dit bezoek. Er zijn meer dan 1000 kerken waar jullie heen hadden kunnen gaan, maar uitgerekend wij hebben de eer jullie te ontvangen...'  Na hetzelfde nog op 3 verschillende manieren te hebben gezegd krijgen we eerst nog 'ontbijt'. Slappe thee; een combinatie van hete melk, veel suiker en een beetje thee met daarbij een paar witte boterhammen.

De training zelf gaat over Spiritual Life (geestelijk leven). Trainer Booker Jata heeft het goed voorbereid en gebruikt afwisselende werkvormen zodat de betrokkenheid groot is en hij gelijk kan zien of het geleerde ook is begrepen. Wij krijgen regelmatig de vraag of we nog wat willen aanvullen op het onderwerp. Lastige vragen uit de zaal worden door de trainer soepeltjes doorgespeeld naar de predikant. Als het komt op de betekenis van besnijdenis en doop wordt bijvoorbeeld gevraagd waarom besnijdenis nu nog heel regelmatig plaatsvindt al heeft het geen rituele betekenis meer. De trainer kijkt naar de predikant die daarop de betekenis van hygiëne en preventie van aandoeningen onomwonden uit de doeken doet. Zo zien we maar weer hoe bijbellessen heel relevant zijn voor het leven van alle dag.

Na het middageten vervolg ik mijn weg naar de hoofdstad om de volgende morgen bij de tandarts langs te kunnen gaan. Met een tijdelijke vulling en een zorg minder rijd ik de ongeveer 400 km naar huis. Onderweg steken jongens een soort satéprikker met onbestemd vlees omhoog. Als ik stop om het eens van dichterbij te bekijken vragen ze of ik ook zo'n lekkere snack wil kopen. Op de vraag wat het is antwoorden ze; Birds sir, half chicken. Het blijkt een stokje zwart geroosterde vogeltjes te zijn... Ik mag voorlopig van  de tandarts nog even niets mag eten.
Over een week of  6 hoop ik dit  ritje maken nog een keer te maken voor een tandartsbezoek voor de permanente vulling.

Hopelijk kan ik dan weer two birds killen met one stone!