Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

zaterdag 19 september 2015

Erop uit...

Vrijdagmorgen bijna acht uur. Ik loop met Neelke, Aron en Lucas naar het klaslokaaltje bij het       Lay Training Centrum naast de kerk hier op de missiepost. Boaz is al om kwart over 7 door Tjerk naar de lokale school gebracht. " Goedemorgen juf". Juf Anita is er al. Nog even zwaaien en ik loop gelijk door naar het ziekenhuis. Het is de moeite niet meer om naar huis te gaan. Om half 9 staat de ambulance klaar om op op 'outreach' te gaan. Tenminste..dat hoop ik..Bij het hek kom ik Martin de chauffeur tegen. Die is lekker op tijd. In de spreekkamer pak ik alvast alle spulen. Een grote box met medicatie, een bloeddrukmeter, verbandmiddelen etc. Een paar zakken Likuniphala, dat is voedzaam meel om pap van te maken. En de formulieren van de patiënten. Nu m'n collega's nog. Er gaan ook nog twee studenten uit Engeland mee op stap. Om een uur of kwart over 9 is iedereen uiteindelijk verzameld. Dan blijkt dat Emily (ook de anestesist van het ziekenhuis) toch niet mee kan omdat er gelijk een operatie is. We beloven haar na het eerste bezoek op te komen halen, zodat ze de bezoeken erna wel mee kan.

Ethel en ik zijn er klaar voor

De volgende uitdaging is om het huis van onze patiënte te vinden. We kennen haar, omdat ze bijna een maand opgenomen is geweest. Een jonge vrouw van 38. Weduwe en erg ziek. Er is geconstateerd dat ze HIV positief is en Tuberculose heeft. Er zijn hier geen straatnamen en huisnummers. Gelukkig kent de chauffeur de omgeving goed en na wat vragen en een hoop gehobbel zijn we er.

Chauffeur Martin gaat het even bij wat mensen vragen en jawel, er stapt iemand in de ambulance om het huis aan te wijzen

We vinden haar buiten op een mat. De familie komt er ook bij zitten.

Het is goed dat we er zijn. Er blijkt onduidelijkheid over de medicatie te bestaan, terwijl het voor haar erg belangrijk is dat ze die wel inneemt. Het is ook goed om de familie positief te stimuleren om de medicatie en genoeg gevarieerd voedsel te geven. Nadat we een poosje gepraat hebben, een vervolgafspraak gemaakt hebben en met elkaar te hebben gebeden nemen we afscheid.
Op naar het ziekenhuis om Emily op te halen. Daar aangekomen blijkt dat er alweer 3 keizersneden te doen zijn, dus het gaat vanmorgen niet meer lukken dat Emily mee gaat. Ze geeft nog wat aanwijzingen waar we de volgende patienten kunnen vinden. En weg is ze weer, naar de operatiekamer. Maar waar is de chauffeur nu? We zien hem staan bij een vrouw met een teil met verse vis en daar een paar vissen voor de lunch kopen. Hij bindt de vis aan de buitenspiegel en we gaan op weg naar z'n huis om eerst de vis af te leveren. Die heeft straks een lekkere lunch. Niet helemaal onbelangrijk natuurlijk...
Inmiddels is het tegen 11 uur en stoppen we bij het huis van iemand waar we al veel op bezoek zijn geweest omdat hun dochter ziek was. Helaas komen we daar nu niet meer omdat de dochter pas overleden is. We vragen of ze onze nieuwe patient kennen die daar ergens in de buurt moet wonen. Maar nee. We bellen en vragen nog wat rond en dan komen we toch aan bij onze tweede patiënt van deze morgen. Een oude vrouw met slokdarmkaker. We worden blij welkom geheten en gaan het huis binnen... Het is goed om er elke vrijdag op uit gaan!