Nieuwe blog via mail binnenkrijgen?

vrijdag 6 mei 2016

'Nothing' of: 'Something'

' ...Nothing...dus helemaal niets. Jullie zijn dus op geen enkele manier gesteund door de kerkleiding?'
' Geen trainingsprogramma gekregen... nothing..., geen enkele blijk van waardering ... nothing..., geen eten tussen de middag...nothing..., nooit enige vorm van reiskosten vergoeding ...nothing...'
'Toevallig kreeg ik via via een kopie van de rapportage die de trainers schreven, dan begrijp je meteen waarom opeens alle trainingen niet meer doorgingen'

De toon is gezet! We zijn op een motivatie en monitoring bezoek in een gemeente ruim anderhalf uur van de dichtst bijzijnde verharde weg. Dominee Hamer doet zijn naam eer aan en slaat meteen de spijker op zijn kop. In het werkgebied van zijn classis is hij de voorzitter. Vorig jaar zijn we daar gestart met het opleiden van trainers voor de basistraining aan kerkenraden. Tijdens een terugkomdag rapporteerden de trainers dat de lessen overal heel goed werden ontvangen, maar dat ze helaas niet gesteund werden door de kerkleiding. Letterlijk gaven ze bij iedere vraag aan met 'nothing' te zijn gesteund; geen reiskosten vergoeding, geen vrijwilligersvergoeding per les, geen lesmateriaal etc.
Behalve deze rapportage zagen we aan de data die we verzamelen ook dat de lessen na een half jaar halverwege waren gestopt. Voor ons een signaal om een afspraak te maken om te zien hoe we het weer vlot konden trekken met elkaar. Een veldbezoek is altijd motiverend, de mensen stellen het heel erg op prijs dat je de moeite neemt om hen in hun situatie op te zoeken, een poosje naast hen komt zitten om te luisteren hoe het gaat. We hadden ook kunnen bellen, en dat doen we ook geregeld. Maar met een bezoek raak je gemakkelijker tot de kern van waar het op vastzit, de hele groep van betrokkenen is dan bij elkaar. Alle predikanten, de trainers, de voorzitter van de classis en de commissie die de trainingen organiseert.



Onderweg wachtten twee predikanten ons op langs de kant van de weg. Ze wisten dat we daar langs zouden moeten rijden en maakten dankbaar gebruik van de lift. Eerst nog even op de foto voor een van de kerkjes van een gemeente waar een van hen predikant is.



Dominee Hamer (want dat is de betekenis van zijn naam in de lokale taal) heet ons welkom in de Manse (de pastorie). We wachten nog bijna twee uur tot ook de andere betrokkenen zijn gearriveerd, lopend, met de auto of met de fiets.



Doordat in ons gebied de regentijd heel lang heeft aangehouden zijn de wegen erg slecht en soms onbegaanbaar geworden. Ik loop nog even een rondje. Buiten ligt de maismeel te drogen waar we straks Nsima van gaan eten (soort puree) en de kookploeg is al druk in de weer achter de pastorie.



Verderop zie ik dat er allemaal kinderen buiten en in de kerk zijn. Het blijkt groep 5 te zijn van de plaatselijke basisschool. Ze hebben te weinig lokalen, dus krijgen zij les in de kerk. Je moet je voorstellen dat er meer dan 80 kinderen in een lokaal zitten, soms meer dan 100. Het is vandaag de schooltuin dag blijkbaar, want overal in het kerkportaal staan schoppen en schoffels. In de kerk-klas gaan wel netjes de schoenen uit.



De kinderen worden de kerk uitgestuurd en gaan onder een mangoboom verder. Zodat wij in de kerk onze vergadering kunnen houden.

We vragen per gemeente of de data die we hebben gekregen ook klopt. Op een paar kleine wijzigingen na kloppen onze gegevens over het aantal lessen en deelnemers per gemeente. Het blijkt dat inderdaad de lessen op een gegeven moment helemaal zijn gestopt. Mijn opvolger, dominee Victor Kapira heeft een goed gevoel om het wijs aan te pakken. Hij fluisterd mij in dat het niet ons probleem moet worden maar dat we moeten sturen hen zelf met oplossingen te laten komen.





Dan krijgt de voorzitter, dominee Hamer, het woord om te reageren op de stand van zaken. Zoals gezegd sloeg hij dus meteen de spijker op zijn kop. De trainers hebben iets gerapporteerd waar hij zich als leidinggevende helemaal niet in herkende. Het blijkt dat de trainers gefrustreerd waren dat ze het gevoel hadden een beetje gebruikt te worden. Lesgeven in een gemeente kost hen heel wat uren reizen, vaak te voet of per fiets. De beloofde vergoedingen door de classis kon vaak niet worden gegeven de eerste maanden. Ze waren er nog niet klaar voor. Sommige gemeenten voelden zich er schuldig over en lieten op het laatste moment een training dan niet doorgaan. Op een gegeven moment was er een kleine toelage beschikbaar vanuit de classis, maar de trainers hebben het niet gewaardeerd. De voorzitter is zichtbaar boos, met in het achterhoofd de rapportage van de trainers die hij had ingezien. Hij legt uit dat hij destijds besloot om het hele programma stop te zetten omdat er wel degelijk geprobeerd was om de trainers te steunen maar het blijkbaar niet was gewaardeerd. Onder het motto: 'jullie zeggen nothing te hebben gekregen aan ondersteuning, dan zal ik er voor zorgen dat er helemaal nothing meer gebeurd. Met een demonstratief gebaar gaat hij weer zitten.

We bedanken iedereen voor hun open bijdrage en vragen de aanwezigen om ideeën voor vebeteringen. Met elkaar besluiten ze dat het programma om kerkenraden te trainen ontzettend waardevol is en dat de ontstane situatie opgelost moet worden. Elke gemeente komt met een aantal ideeën. Heel sytstematisch is het allemaal niet en ik was bang dat er uiteindelijk geen blijvende oplossing zou komen. Daarom besluit ik de bijdragen samen te vatten. Vervolgens leg ik uit dat als elke gemeente zijn eigen oplossing gaat invullen voor het probleem er teveel verschillende werkwijzen zijn voor het programma. Ik stel voor om het (zoals ook bedoeld was) echt een programma van de hele classis te laten zijn. Als elke gemeente afdraagt aan de classis en het op de jaarlijkse begroting zet dan is een trainer vrij om gewoon overal les te geven, zonder zich zorgen te maken of er wel een reiskosten vergoeding zal zijn. Daarna richt ik me tot de voorzitter, die verrast is als blijkt dat ik weet wat zijn naam betekent: '...dominee Hamer, u heeft een hele krachtige naam! Met een hamer kunt u breken en bouwen. Volgens mij ligt de sleutel tot slagen van het programm bij u...' 
Dit brak de spanning en iedereen lachte mee.

De voorzitter pakte het heel sportief op en zei: ' We gaan nieuwe datums plannen en met elkaar om de tafel zitten om gezamenlijk afspraken te maken!

'Als we in de rapportage NOTHING veranderen in SOMETHING beloof ik dat we zullen bouwen en niet breken'.